Οδοντιατρικό τρυπάνι τύπου ρολογιού του Harrington (1864).

 

Το ωρολογιακό οδοντιατρικό τρυπάνι του George Fellows Harrington (1864-1870) , γνωστό ως «Erado» –  «ξύνω» στα λατινικά – εφευρέθηκε από τον Βρετανό οδοντίατρο George Fellows Harrington το 1864 για να βελτιώσει τη μέθοδο αφαίρεσης της τερηδόνας. Ήταν ένα τρυπάνι που λειτουργούσε με μηχανισμό ανάλογο ενός ρολογιού, το οποίο μετά από κούρδισμα λειτουργούσε για 2 λεπτά. Αυτό σήμαινε ότι το τρυπάνι μπορούσε να περιστρέφεται συνεχώς, βελτιώνοντας την ταχύτητα της διαδικασίας αφαίρεσης της τερηδόνας και διαμόρφωσης της κοιλότητας.

Μουσειακό έκθεμα από το Science Museum του Λονδίνου.

Προοριζόταν να αντικαταστήσει τα πιο αργά και δύσχρηστα χειροκίνητα τρυπάνια  και τα τρυπάνια του Αρχιμήδη που προτιμούσαν οι οδοντίατροι της Βικτωριανής εποχής. Το βελτιωμένο μοντέλο,  το οποίο  παρουσίασε  ο Harrington στην  Οδοντοστοματολογική Εταιρία στο Λονδίνο  το 1871, έτυχε θερμής υποδοχής καθώς είχε μειωθεί ο θόρυβος και δεν προκαλούσε πλέον ενόχληση στον ασθενή, ενώ εισάγοντας εναλλάξιμες κεφαλές και χειρολαβές με διαφορετικές γωνίες, βελτιώνονταν σημαντικά η προσπέλαση στο στόμα του ασθενούς.

Παρά τη σημασία της, η εφεύρεση παρουσίαζε αρκετούς περιορισμούς. Η διάρκεια λειτουργίας εξαρτιόταν από την ενέργεια που είχε αποθηκευτεί στο ελατήριο, με αποτέλεσμα να απαιτείται συχνή επαναφόρτιση του μηχανισμού. Η ταχύτητα περιστροφής ήταν περιορισμένη και συχνά μεταβαλλόταν κατά τη διάρκεια της χρήσης, επηρεάζοντας την αποτελεσματικότητα της κοπής. Επιπλέον, ο μηχανισμός ήταν σχετικά πολύπλοκος, ευάλωτος σε μηχανικές βλάβες και απαιτούσε προσεκτική συντήρηση.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η επιτυχία του τρυπανιού του Harrington,  ήταν πολύ περιορισμένη και σύντομη  επειδή εξακολουθούσε να είναι θορυβώδες κατά την χρήση του και άβολο στον έλεγχο του από τον οδοντίατρο, ενώ  γρήγορα ξεπεράστηκε από το ποδοκίνητο τρυπάνι του  James Morrison, το οποίο παρουσιάσθηκε ακριβώς εκείνη την περίοδο.

 

ΓΒ