Giovanni de Vigo, (1450-1525), μια πραγματεία στη χειρουργική με αναφορά στις εμφράξεις από χρυσό.

Η δεύτερη έκδοση της πραγματείας σε Αγγλική μετάφραση.

Ο Giovanni de Vigo, (1450-1525),   γεννήθηκε στο Ραπάλο της Ιταλίας και έζησε στην πρώιμη Αναγέννηση. Το 1503, ο De Vigo έγινε προσωπικός χειρουργός του Πάπα Ιούλιου Β'.  Έγραψε ένα χειρουργικό βιβλίο, το "Practica Copiosa in Arte Chirurgia" στα Λατινικά, το οποίο εκδόθηκε  στη Ρώμη το 1514 και συμπληρώθηκε με την έκδοση του Practica compendiosa", το 1517. Το σύγγραμμα του Vigo αποτελεί πρώτο ολοκληρωμένο σύστημα χειρουργικής μετά από αυτό του Guy de Chauliac (1478) και σημείωσε τεράστια επιτυχία. Επανεκδόθηκε τουλάχιστον σαράντα  φορές και μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον Richard Traheron και τυπώθηκε από τον Edward Whytchurch  μόλις το 1543. Το σύγγραμμα του De Vigo αποτελείται από εννέα βιβλία που περιλαμβάνουν την ανατομία η  οποία  είναι απαραίτητη για έναν χειρουργό, έως ενότητες για αποστήματα, τραύματα, έλκη, καλοήθεις και κακοήθεις όγκους, κατάγματα και εξαρθρώσεις. Επιπλέον αναφέρεται σε  φαρμακευτικά ιδιοσκευάσματα, αλοιφές και έμπλαστρα, ενώ περιλαμβάνει και ενότητες για την οδοντιατρική, την άσκηση, τη διατροφή, και  τη σύφιλη, μεταξύ άλλων. Ο De Vigo εισάγει μια νέα προσέγγιση για τη θεραπεία των εξαρθρώσεων της κάτω γνάθου και περιγράφει  μια σειρά από νέα εργαλεία, δικής του σχεδίασης και κατασκευής. Η μελέτη του χειρουργικού του έργου καταδεικνύει ότι διέθετε ένα ευρύ φάσμα γνώσεων στη χειρουργική, βασισμένων εν μέρει στην αρχαία ελληνική και αραβική ιατρική βιβλιογραφία, αλλά κυρίως στην προσωπική του εμπειρία. Ο Giovanni de Vigo  συνέβαλε σημαντικά στην αναβίωση της ιατρικής τον δέκατο έκτο αιώνα και μπορεί να θεωρηθεί ως γέφυρα μεταξύ της ελληνικής ιατρικής της αρχαιότητας, της αραβικής ιατρικής και της Αναγέννησης.

Σε ότι αφορά την οδοντιατρική ο De Vigo εκτός από την αντιμετώπιση των καταγμάτων των γνάθων, προτείνει την έμφραξη των οδοντικών κοιλοτήτων. Αφού πρώτα  καθαριστεί η κοιλότητα με ξύδι, στη συνέχεια να αφαιρεθούν τα υπολείμματα της τερηδόνας  και να  γεμιστεί η κοιλότητα  με  μικρά σφαιρίδια από φύλλα  χρυσού, μια τεχνική  που υιοθετήθηκε από τον Robert Arthur το 1855. Ο Robert Arthur ήταν οδοντίατρος από τη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ  και πρότεινε τη μέθοδο του συνεκτικού φύλλου χρυσού για την έμφραξη των κοιλοτήτων ασκώντας ελάχιστη πίεση.

 

ΓΒ