Εργαστήριο κατασκευής τεχνιτών δοντιών «The False Teeth Workshop» 1880,του Άγγλου ζωγράφου Christine Durif-Bédel
(1876-1962).
Τον 19ο αιώνα, τα
οδοντοτεχνικά εργαστήρια ήταν αρκετά διαφορετικά από τα σύγχρονα, αλλά ήδη
άρχιζαν να αποκτούν μια πιο οργανωμένη μορφή, καθώς η οδοντιατρική γινόταν πιο
επιστημονική και η προσθετική πιο εξειδικευμένη. Ο χώρος εργασίας ήταν συνήθως μικρός, συχνά σε
ένα δωμάτιο δίπλα στο χώρο του
οδοντιατρείου ή ακόμα και μέσα στο ίδιο
χώρο. Ο φωτισμός κυρίως ήταν φυσικός, κοντά σε παράθυρα, επειδή το τεχνητό φως από λυχνίες πετρελαίου ή αερίου και αργότερα
ηλεκτρικές ήταν ανεπαρκής.
Τα κύρια έπιπλα ήταν ένας
πάγκος εργασίας ,συνήθως από ξύλο, με συρτάρια για τα εργαλεία και θέση
εργασίας όπου ο τεχνίτης κατασκεύαζε τις πλέον λεπτομερειακές κατασκευές. Ένας δεύτερος
ή και τρίτος πάγκος με καμίνι/φλόγιστρο για τήξη μετάλλων (χαλκός, χρυσός,
ασήμι και διάφορα άλλα κράματα) και αργότερα, μετά το μέσο του 19ου
αιώνα, με τη συσκευή βουλκανισμού.
Τέλος βιτρίνες ή ντουλάπια και διάφορες εργαλειοθήκες
για την αποθήκευση των υλικών και των εργαλείων
και την φύλαξη των ολοκληρωμένων κατασκευών.
Στα εργαλεία συμπεριλαμβάνονταν
λίμες, τρυπάνια χειροκίνητα (χειροκίνητα
ή ποδοκίνητα και αργότερα ηλεκτρικά),λαβίδες, σφυράκια, σκαρπέλα, και διάφορα καλούπια
και μήτρες για την διαμόρφωση δοντιών.
Συνολικά, η διάταξη
θύμιζε μικρό μεταλλουργικό ή ξυλουργικό εργαστήριο, προσαρμοσμένο στις ανάγκες
της οδοντιατρικής ενώ ο οδοντοτεχνίτης συχνά ήταν βοηθός του οδοντιάτρου και
όχι ανεξάρτητος επαγγελματίας όπως σήμερα.
ΓΒ


Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου