Δύο επιχρωματισμένες λιθογραφίες από εκδόσεις του Carington Bowles (1724–1793) με θέμα τον οδοντίατρο.

 

Δύο επιχρωματισμένες λιθογραφίες κατασκευασμένες με την μέθοδο μεζοτίντο από εκδόσεις του Carington Bowles   με θέμα τον οδοντίατρο. Η πρώτη, έχοντας σατιρική διάσταση, με τίτλο ο «Οδοντίατρος του Λονδίνου» παρουσιάζει το πολυτελές εσωτερικό του σπιτιού ενός εύπορου οδοντιάτρου ο οποίος επεμβαίνει στα δόντια  μιας παχουλής ηλικιωμένης κυρίας καθισμένης μπροστά σε ένα παράθυρο. Μια άλλη  νεαρή κυρία, όπως και μια γάτα, παρακολουθούν με ανησυχία , ενώ ένας κομψά ντυμένος νεαρός μαύρος υπηρέτης χαμογελάει πλατιά στον θεατή.

Η δεύτερη λιθογραφία κατασκευασμένη με την ίδια μέθοδο έχει  τίτλο « Ο οδοντίατρος σφραγίζει τα δόντια μιας κυρίας»

Ο Carington Bowles (1724–1793) ήταν ένας εξέχων Άγγλος εκδότης, χαράκτης, εκδορεύς χαρτών και πωλητής χαρτών και γραφικών έργων στην παλαιά Λονδρέζικη αγορά.  Γεννήθηκε το 1724 και απεβίωσε στις 20 Ιουνίου 1793.  Ήταν γιος του John Bowles, στον οποίο έγινε μαθητευόμενος  το 1741 και με τον οποίο συνεργάστηκε ως «John Bowles & Son» στην περιοχή Cornhill του Λονδίνου, περίπου μεταξύ 1752–1753.

Το 1764–1766, ανέλαβε –εκάστοτε εκτιμάται ότι τέθηκε σε λειτουργία το 1764–1767– το εκδοτικό του εργαστήριο στην οδό St Paul’s Churchyard (№ 69), διαδεχόμενος τον θείο του Thomas Bowles II.

Το 1793, μετά τον θάνατό του, η επιχείρηση συνεχίστηκε από τον γιο του, Henry Carington Bowles, υπό την επωνυμία Bowles & Carver

Ειδικευόταν στην έκδοση χαρτών, λιθογραφιών, μεζοτίντο, (1)  και δημοφιλών χαλκογραφιών, με θεματολογία όπως πορτρέτα, σατιρικά έργα, σκηνές καθημερινής ζωής, καθώς και χαρτογραφικό υλικό.

Δημοσίευσε βιβλία καλλιτεχνικών οδηγιών, όπως τα: Bowles's Artists Assistant (1780), που περιλάμβανε οδηγίες για σχέδιο, χάραξη, μεζοτίντο , ζωγραφική κ.ά., Bowles's Art of Painting in Water-Colours (1787), οδηγίες για ζωγραφική με υδατοχρώματα, κ.ά.

Το έργο του περιλαμβάνει σημαντικά τεκμήρια και πρωτότυπα που διατηρούνται σε συλλογές όπως το British Museum, το National Portrait Gallery, το Metropolitan Museum of Art, το Yale Center for British Art και άλλα.

(1)   Το «μεζοτίντο»  (ή στα ιταλικά mezzotinto) είναι μια χαρακτική τεχνική που αναπτύχθηκε τον 17ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκε κυρίως για την αναπαραγωγή ζωγραφικών έργων.

Είναι η πρώτη μέθοδος που επέτρεψε την απόδοση τονικών διαβαθμίσεων (από το βαθύ μαύρο μέχρι το απαλό γκρι και το λευκό), χωρίς να χρειάζεται χάραξη μόνο με γραμμές ή τελείες. Αντί για «σχέδιο με γραμμές», το mezzotinto δίνει μια πλούσια, βελούδινη επιφάνεια, με έντονη αίσθηση φωτοσκίασης.

 Η διαδικασία: Ο χαράκτης «τραχύνει» όλη την επιφάνεια της μεταλλικής πλάκας (συνήθως χαλκού) με ένα εργαλείο που λέγεται ροκέρ (rocker). Έτσι, αν τυπωθεί η πλάκα, θα δώσει μια μαύρη επιφάνεια. Στη συνέχεια, λειαίνει σταδιακά τα σημεία όπου θέλει πιο ανοιχτές τονικότητες: Πλήρως λειασμένη επιφάνεια → μένει λευκή στο τύπωμα.

Μερικώς λειασμένη → δίνει διάφορες αποχρώσεις του γκρι. Τραχιά επιφάνεια → απορροφά πολύ μελάνι και τυπώνεται μαύρη.

Ανακαλύφθηκε γύρω στο 1642 από τον Ludwig von Siegen και έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές στην Αγγλία τον 18ο αιώνα για αναπαραγωγές πορτρέτων και ζωγραφικών έργων. Αντικαταστάθηκε σταδιακά από άλλες τεχνικές (λιθογραφία, φωτογραφία).

 

 

ΓΒ