 |
| Δημοσίευση στον τύπο του 1945 όταν η Lilian Lindsay εξελέγει πρόεδρος της Βρετανικής Οδοντιατρικής Ομοσποδίας. |
Το επάγγελμα του
οδοντιάτρου στην Μ.Βρετανία καθιερώθηκε νομοθετικά με τον "Dentists
Act" του 1878. Ο νόμος αυτός απαιτούσε την εγγραφή των οδοντιάτρων σε
ειδικό μητρώο, το Dentists Register, και καθόριζε ότι μόνο οι εγγεγραμμένοι
οδοντίατροι μπορούσαν να χρησιμοποιούν τον τίτλο του "dentist" ή
"dental surgeon"..
Πριν από την εφαρμογή του
νόμου το 1878 στη Μεγάλη Βρετανία, το επάγγελμα του οδοντιάτρου ήταν ανεπίσημο
και ασκούνταν χωρίς νομοθετική ρύθμιση. Στο καθεστώς που επικρατούσε η οδοντιατρική
πρακτική ασκούνταν από άτομα που δεν είχαν απαραίτητα επιστημονική εκπαίδευση.
Συχνά, κουρείς, χειρουργοί ή ακόμη και έμποροι εμπλέκονταν στην εξαγωγή δοντιών
και την παροχή στοιχειωδών οδοντιατρικών
υπηρεσιών χωρίς να υπάρχει καμία νομική υποχρέωση για επίσημη εκπαίδευση ή
πιστοποίηση.
Επειδή δεν υπήρχαν
αναγνωρισμένες σχολές οδοντιατρικής, όσοι ασχολούνταν με το επάγγελμα μάθαιναν
μέσω μαθητείας δίπλα σε έμπειρους πρακτικούς ή με αυτοδίδακτους τρόπους με
αποτέλεσμα η εκπαίδευση να βασίζεται βασιζόταν σε εμπειρικές γνώσεις, χωρίς
επιστημονική τεκμηρίωση. Η οδοντιατρική θεωρούνταν ανεξάρτητη από
την ιατρική και είχε χαμηλότερο κύρος. Οι περισσότεροι γιατροί δεν ασχολούνταν
με οδοντιατρικά θέματα, αφήνοντας τον τομέα αυτό στους εμπειρικούς πρακτικούς.
.png) |
«King Henry VIII and the Barber Surgeons», ζωγραφικός πίνακας του Holbein στα τέλη του 17ου αιώνα , ο οποίος δείχνει τον Βασιλιά να γιορτάζει την Πράξη της Ένωσης μεταξύ της Εταιρείας Κουρέων και το Guild of Surgeons το 1540.
Μέχρι ο 1856 που ιδρύθηκε η Odontological Society of London, δεν υπήρχε κάποιος φορέας ο οποίος θα επιδίωκε να προάγει την επιστημονική προσέγγιση στην οδοντιατρική και να ιδρύσει ένα εποπτικό όργανο για όσους ασκούσαν το επάγγελμα, με αποτέλεσμα οποιοσδήποτε μπορούσε να δηλώσει "οδοντίατρος" και να παρέχει οδοντιατρικές υπηρεσίες.
Το 1860, το Royal College
of Surgeons άρχισε να χορηγεί το πρώτο επίσημο δίπλωμα οδοντιατρικής, γνωστό ως
"Licentiate in Dental Surgery" (LDS), παρά όμως αυτές τις προσπάθειες
ο μεγάλος αριθμός των οδοντιάτρων ήταν χωρίς κανέναν έλεγχο.
Η ψήφιση του νόμου του
1878 αποτέλεσε σημείο καμπής, εισάγοντας την υποχρεωτική εγγραφή στο Dentists
Register, καθορίζοντας πρότυπα εκπαίδευσης και απομακρύνοντας τους μη
εξειδικευμένους από το επάγγελμα
Το πρώτο διάταγμα το
οποίο αφορούσε την οδοντιατρική ήταν το Βασιλικό Διάταγμα το οποίο εξέδωσε
ο Ερρίκος ο 8ος το 1544 και αφορούσε την χορήγηση προνομίων
στην τάξη των κουρέων-χειρουργών. Στο διάταγμα αυτό οι γυναίκες είχαν τα ίδια
δικαιώματα με τους άντρες και είχαν τη δυνατότητα της μαθητείας στην
οδοντιατρική ή και να ασκήσουν το επάγγελμα του οδοντιάτρου κληρονομικά από τον
γονιό ή τον σύζυγο.
Κατά τη διάρκεια του 18ου
και 19ου αιώνα, αρκετές
γυναίκες άσκησαν ως εμπειρικές την
οδοντιατρική στην Μ.Βρετανία και κυρίως στο Λονδίνο, μεταξύ των οποίων η Hannah
Crippen, η Lewis, η Raymond, η Ιταλίδα
Foggioni από την Γένοβα, η Catherine Madden και η Hunter . Μία Παρισινή οδοντίατρος η
Declaux. η οποία μετακόμισε στο Λονδίνο,
ήταν γνωστή για το «ελαφρύ άγγιγμα» της και από ιστορικά έγγραφα γνωρίζουμε ότι
παρείχε ένα οπιούχο για τον πονόδοντο και ελιξίριο για να θεραπεύσει το
σκορβούτο των ούλων.
.png)
Η πρώτη γυναίκα η οποία
απέκτησε πτυχίο οδοντιατρικής στη Βρετανία ήταν η Lilian Murray (1871-1960) το 1895. Αν
και οι γονείς της και οι δάσκαλοι της στο σχολείο την προόριζαν να
σταδιοδρομήσει ως δασκάλα, εντούτοις η Murray
επέμεινε ότι ήθελε να γίνει
οδοντίατρος και το 1889 άφησε το σχολείο. Αν και είχε εξασφαλίσει την
δυνατότητα για μια τριετή μαθητεία στην οδοντιατρική μέσω ενός οικογενειακού
φίλου οδοντιάτρου, δεν θεώρησε ότι αυτό
ήταν αρκετό και προσπάθησε να εγγραφεί στην οδοντιατρική σχολή. Πέρασε τις
προκαταρκτικές εξετάσεις και το 1892 έκανε αίτηση για την είσοδό της στο National
Dental Hospital. Ο κοσμήτορας, Henry Weiss, αρνήθηκε να την δεχτεί επειδή ήταν
γυναίκα και μάλιστα φοβούμενος ότι η παρουσία της θα αποσπούσε την προσοχή των
ανδρών φοιτητών της πήρε συνέντευξη στο
πεζοδρόμιο έξω από το νοσοκομείο. Ο ίδιος ο κοσμήτορας την συμβούλευσε να μην δοκιμάσει
να πάρει άδεια στο Λονδίνο, επειδή το Βασιλικό Κολλέγιο Χειρουργών της
Αγγλίας -το Κολλέγιο χορηγούσε την άδεια άσκησης του επαγγέλματος του
οδοντιάτρου- δεν επέτρεπε στις γυναίκες να προσέλθουν στις εξετάσεις εκείνη την εποχή και της πρότεινε
να πάει στην Οδοντιατρική Σχολή και Νοσοκομείο του Εδιμβούργου.
Και στο Εδιμβούργο όμως
αν και ο πρύτανης την έκανε δεκτή προκειμένου να σπουδάσει την οδοντιατρική,
συνάντησε επίσης αντιδράσεις και δυσκολίες
και είναι γνωστή η φράση που της είπε ο διάσημος Σκωτσέζος χειρουργός,
Sir Henry Littlejohn: «Φοβάμαι, κυρία, βγάζετε το ψωμί από το στόμα κάποιου
φτωχού συναδέλφου».
Το 1895 η Lilian
Murray αφού διακρίθηκε στις σπουδές της, απέκτησε το πτυχίο LDS (Licence/Licentiate in Dental Surgery) και
την άδεια άσκησης της οδοντιατρικής από το Royal College of Surgeons του
Εδιμβούργου και έγινε η πρώτη γυναίκα η οποία διέθετε όλα τα τυπικά προσόντα ως οδοντίατρος στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Εκείνη την περίοδο άλλες γυναίκες οι οποίες ήθελαν να ασκήσουν το επάγγελμα του
οδοντιάτρου είχαν ταξιδέψει στο
εξωτερικό, όπως και στην Αμερική μεταξύ άλλων χωρών, για να αποκτήσουν πτυχίο.
Το 1946, η Lilian Murray,
η οποία μετά από τον γάμο της το 1905 με τον Robert Lindsay, θα γίνει γνωστή
ως Lilian Lindsay. εξελέγη η πρώτη
γυναίκα πρόεδρος της Βρετανικής Οδοντιατρικής Ομοσπονδίας.
https://en.wikipedia.org/wiki/Lilian_Lindsay
ΓΒ
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου