Γυναίκες οδοντίατροι. (3) Γαλλία,μετά την Γαλλική Επανάσταση. Marie Delpeuch, η οδοντίατρος που συνέβαλε στην αναγνώριση των γυναικών οδοντιάτρων στη Γαλλία το 1827.

 

Η Marie Delpeuch  (1787-1834)  γεννήθηκε στην  Γαλλική περιοχή της Dordogne. Ο πατέρας και ο παππούς της ήταν και οι δύο πετυχημένοι οδοντίατροι και η   Marie εκπαιδεύτηκε από αυτούς στην οδοντιατρική από μικρή ηλικία. Ο σύζυγός της ήταν επίσης οδοντίατρος και μετά το θάνατό του η Marie συνέχισε να ασκεί μόνη της πλέον την οδοντιατρική με άδεια και εξουσιοδότηση το 1816 από τις τοπικές  αρχές των περιφερειών Lot και Correze. Τα προβλήματά της ξεκίνησαν όταν εγκαταστάθηκε στην πόλη της Limoges και με άδεια από τον Επίτροπο της Αστυνομίας, εγκατέστησε το νέο της οδοντιατρείο. Μόλις δεκατρείς μήνες αργότερα άρχισαν τα προβλήματά της τα οποία αφορούσαν την διάκριση όσων ασκούσαν την οδοντιατρική μόνο με άδεια άσκησης του επαγγέλματος (dentistes patentes) και εκείνων με δίπλωμα ιατρικής ( dentistes diptomes). Η Γαλλική Επανάσταση, όπως έχουμε αναφέρει και σε παλαιότερη ανάρτηση, είχε κάνει εντελώς ανοιχτά τα επαγγέλματα των κάθε είδους θεραπευτών, δηλαδή γιατρών αλλά και όλων των σχετικών με την θεραπευτική επαγγελμάτων, χειρουργών, μαιών, οδοντιάτρων κλπ., με αποτέλεσμα η ιατρική πρακτική να περιέλθει σε καθεστώς πλήρους αναρχίας.  Πολλοί νομάρχες προσπάθησαν να διορθώσουν  αυτή την κατάσταση ώστε να περιορίσουν το φαινόμενο των τσαρλατάνων, το οποίο βέβαια εκείνη την εποχή ήταν παγκόσμιο φαινόμενο, έτσι με  την σύμπραξη  των δημάρχων, αυτοί οι νομάρχες εξέδωσαν επίσημες άδειες άσκησης σε επαγγελματίες αναγνωρισμένης ικανότητας που δεν είχαν δίπλωμα. ένας τέτοιος παραλήπτης ήταν και η Marie Delpeuch. Σύμφωνα με το Παλιό Καθεστώς - το πολιτικό και κοινωνικό καθεστώς πριν τη Γαλλική Επανάσταση- μόνο οι «ειδικοί οδοντίατροι» του Παλιού Καθεστώτος υποβάλλονταν   σε εξετάσεις από τις τοπικές συντεχνίες χειρουργών, οι οποίες ήταν επιφορτισμένες με την εκπαίδευση και τη ρύθμιση του επαγγέλματός τους. 

Για να επανιδρυθεί η ιατρική εκπαίδευση και να αναδιοργανωθεί η άσκηση των επαγγελμάτων υγείας  ψηφίσθηκε ο νόμος  της 19ης   Ventose του έτους XI (10 Μαρτίου 1803) του  διέταξε να γίνει απογραφή όλων των επαγγελμάτων υγείας και η ίδρυση κατά περιφέρεια σχολών υγείας. Αυτά τα σχολεία παρείχαν μια βασική και στοιχειώδη εκπαίδευση σε «αξιωματικούς υγείας- officier de santé», ελλιπή μόρφωση τόσο στην ιατρική όσο και στη χειρουργική σύμφωνα, αλλά παρόλα αυτά κατείχαν ικανοποιητικές  γνώσεις προκειμένου να αντιμετωπισθεί η καταστροφή την οποία προκαλούσαν οι αγύρτες και τσαρλατάνοι. 

Το δίλημμα το οποίο δημιουργήθηκε το οποίο ενισχύθηκε από τον επαγγελματικό ανταγωνισμό αλλά και τον φθόνο είχε σχέση με το ποια ήταν η διαφορά μεταξύ ενός αναγνωρισμένου αδειούχου οδοντιάτρου χωρίς δίπλωμα, όπως η Marie Delpeuch, και ενός απόφοιτου  σχολής υγείας, ο οποίος μπορεί να είχε τη νομιμότητα του διπλώματος του αλλά μόνο αμφισβητήσιμη ικανότητα και εμπειρία.

Μετά από καταγγελία το 1816 άρχισε μία δικαστική διαμάχη μεταξύ της  Marie Delpeuch και διάφορων τοπικών και  ιατρικών αρχών εάν και πόσο η Delpeuch δικαιούτο να ασκεί την οδοντιατρική. Η διαμάχη αυτή πέρασε από πολλές διαφορετικές φάσεις με την πρώτη απόφαση να είναι κατά της οδοντιάτρου ενώ σε επόμενες φάσεις αμφισβητήθηκε το δικαίωμα των γυναικών να ασκούν το επάγγελμα του οδοντιάτρου.

Μετά από δέκα χρόνια και διαρκή επίμονο αγώνα από την Delpeuch , τελικά το 1827 το Ακυρωτικό Δικαστήριο της Γαλλίας  ανέτρεψε όλες τις προηγούμενες αρνητικές  αποφάσεις επιτρέποντας στις γυναίκες στη Γαλλία να ασκούν την οδοντιατρική. 

Η περίπτωση της  Marie Delpeuch είναι πολύ σημαντική στην ιστορία της οδοντιατρικής, καθώς σηματοδότησε ένα σημείο καμπής για τις γυναίκες οδοντιάτρους στη Γαλλία. Παρά τις προκλήσεις της εποχής της, η επιμονή της συνέβαλε στην αναγνώριση και αποδοχή των γυναικών στο οδοντιατρικό επάγγελμα.

ΓΒ