Johan van Huerne (1543-1601), πραγματεία με αναφορές στην Οδοντιατρική,η οποία εκδόθηκε από τον γιο του το 1608.

 

Ο Johan van Huerne, (Ioannis Heurnius, 15043-1601),ήταν Ολλανδός γιατρός,φιλόσοφος και μαθηματικός που επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τα έργα του Αριστοτέλη και του Βεζάλιου. Ήταν  πρωτοπόρος στην ακαδημαϊκή διδασκαλία της ανατομίας όσο και στην  κλινική πρακτική. Αρχικά  σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Λουβέν και στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, έχοντας ως δασκάλους  φημισμένους   μελετητές της εποχής. Συνέχισε την εκπαίδευσή του αποκτώντας πτυχίο ιατρικής από το Πανεπιστήμιο της Πάντοβα, εργαζόμενος υπό τον Girolamo Fabrizi, τον «πατέρα της εμβρυολογίας». Επιστρέφοντας στην Ολλανδία  εξελέγη το 1581 καθηγητής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν, θέση την οποία διατήρησε μέχρι τον θάνατό του, ενώ  για έξι χρόνια διετέλεσε πρύτανης του ίδιου Πανεπιστημίου. Φεύγοντας το 1601  από τη ζωή χωρίς να προλάβει να δημοσιεύσει το έργο του, το καθήκον αυτό το ανέλαβε ο  μεγαλύτερος γιος του, Otto Heurnius (Otto van Heurn,1577-1652), επίσης γιατρός, φιλόσοφος και θεολόγος ο οποίος διαδέχτηκε  τον πατέρα του ως καθηγητής της ανατομίας  στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν.

Η πραγματεία στην Λατινική γλώσσα, εκδόθηκε το 1608 με τίτλο «De morbis oculorum, aurium, nasi, dentitium et oris, liber editus post mortem autoris ab ejus filio. Ο Othone Heurnio» και είναι μια συλλογή σημειώσεων  του πατέρα van Huerne σχετικά με τις ασθένειες των ματιών, των αυτιών, της μύτης, των δοντιών και του στόματος και την θεραπεία τους  . Σε αυτή την πραγματεία ο Heurnius  αναφέρεται σε λεπτομέρειες σχετικά με τις παθήσεις των δοντιών και τις θεραπευτικές μεθόδους οι οποίες εφαρμόζονταν εκείνη την εποχή, χωρίς να παρουσιάζει ιδιαίτερη πρωτοτυπία.  Ο Heurnius ενστερνίζεται  τις ιδέες του Αρκουλάνου (Giovanni D'Arcoli, 1390?-1458) καθηγητή Ιατρικής στη Μπολόνια που πρότεινε την έμφραξη των χαλασμένων δοντιών με χρυσό καθώς επίσης και του  Βεζάλλιου (Andrea Vesallius,1514-1564), καθηγητή Ανατομίας στην Πάντοβα, συγγραφέα του πλέον διάσημου άτλαντα ανατομίας.  Ο Heurnius γράφει ότι «ο αριθμός των δοντιών της  μόνιμης οδοντοφυΐας στις γυναίκες είναι σπάνια τριάντα δύο σε αντίθεση με εκείνον των ανδρών», καθώς και ότι «ο πόνος μπορεί να εντοπίζεται στα ούλα, στο οδοντικό νεύρο ή στην ίδια την ουσία του δοντιού». Για τη αντιμετώπιση της τερηδόνας, προτείνει την τοποθέτηση ελαίου βιτριόλης (θειικό οξύ) και αναφέρει ότι , «μερικές φορές στα τερηδονισμένα δόντια δημιουργούνται σκουλήκια και  για να τα σκοτώσεις κατάλληλη θεραπεία είναι  μια σταγόνα λάδι βιτριόλης που  ταυτόχρονα θεραπεύει τη φθορά του δοντιού και αφαιρεί την ευαισθησία του νεύρου». Γενικά ο Heurnius  ήταν συντηρητικός προτείνοντας  εξαγωγές μόνο όταν το δόντι ήταν εντελώς κατεστραμμένο. Συνολικά το έργο του Heurnius δεν ήταν πρωτότυπο, αλλά συνόψιζε προηγούμενες γνώσεις άλλων συγγραφέων στον τομέα της ανατομίας αλλά και της αντιμετώπισης των παθήσεων των δοντιών.

 

 

Πηγή:

https://dental.nyu.edu/aboutus/rare-book-collection/book-6.html

https://dental.nyu.edu/content/dam/nyudental/documents/about/rarebooks/De-Morbis-Oculorum.pdf

 

ΓΒ