Η Αχαριστία των Αμερικανών οδοντιάτρων προς τον William H.Taggard (1855-1933),τον άνθρωπο ο οποίος έβαλε την προσθετική στον 20ο αιώνα.

 

Η συσκευή χύτευσης του Taggard, ήταν μία ιδιοφυής κατασκευή η οποία χρησιμοποιούσε οξείδιο του αζώτου προκειμένου η χύτευση του λιωμένου χρυσού να γίνεται με την άσκηση πίεσης μειώνοντας έτσι την πιθανότητα τα χυτά ένθετα να παρουσιάζουν ατέλειες. 

Ο William H.Taggard γεννήθηκε το 1855 στο Freeport του Illinois και από τα νεανικά του χρόνια εκδήλωσε μεγάλο ενδιαφέρον σε ότι είχε σχέση με μηχανικές κατασκευές, ενώ για κάποια περίοδο εργάσθηκε σε ένα μηχανουργείο. Αργότερα φοίτησε στο Dental College της Φιλαδέλφειας όπου αποφοίτησε το 1878.Το 1889 έγινε μέλος του Οδοντιατρικού Συλλόγου του Illinois όπου για τέσσερα χρόνια διετέλεσε πρόεδρός της. Το 1905 και την επόμενη χρονιά εξελέγη πρόεδρος της ενοποιημένης Chicago Dental Society και της Odontographic Society of Chicago.

Για αρκετά χρόνια κατασκεύαζε χρυσά ένθετα, μια τεχνική η οποία δεν ήταν καθόλου καινούρια, και τον προβλημάτιζε η προβληματική εφαρμογή τους στην κοιλότητα του δοντιού. Ως αποτέλεσμα, άρχισε να πειραματίζεται με διάφορες τεχνικές χύτευσης, αλλά και την σύνθεση του κατάλληλου πυροχώματος προκειμένου να αντιρροπήση τις μεταβολές διαστάσεων του χυτού ενθέτου.

William H.Taggard (1855-1933)

Στις 15 Ιανουαρίου 1907 ο Taggard, παρουσίασε ενώπιον της Οδοντοστοματολογικής Εταιρίας της Νέας Υόρκης κάτω από τις επευφημίες 450 οδοντιάτρων την ανακοίνωση με τίτλο New and accurate method of making gold inlays,μία ανακοίνωση η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Dental Cosmos στο τεύχος του Νοεμβρίου 1907.Η ανακοίνωσή του αφορούσε την ανακάλυψη μιας νέας μεθόδου με την ονομασία απώλειας κεριού (lost wax method) για την κατασκευή ενθέτων από χρυσό, τα οποία εκείνη την εποχή θεωρούντο πλέον αποτελεσματική μέθοδος για την διατήρηση των δοντιών και μάλιστα αποτελεσματικότερη από τις εμφράξεις μαλακού χρυσού. Στην ομιλία του κατέληξε με την πρόβλεψη ότι η μέθοδός του σε λίγο καιρό θα χρησιμοποιήται για την χύτευση στεφανών αλλά και μεταλλικών βάσεων οδοντοστοιχιών, μια πρόβλεψη στην οποία δεν έπεσε έξω. Την ομιλία του ακολούθησε η επίδειξη της τεχνικής στους παρισταμένους, η παρουσίαση πολλών κατασκευασμένων ενθέτων και συζήτηση όπου όλοι οι ομιλητές εκφράστηκαν με λόγια θαυμασμού για την νέα μέθοδο και τόνισαν την μεγάλη συμβολή του εφευρέτη στην οδοντιατρική. Την επιτυχία της ανακοίνωσής του ακολούθησαν και άλλες διαλέξεις σε διάφορες συγκεντρώσεις οδοντιάτρων σε πολλές πόλεις των Η.Π.Α..

Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το οποίο χορηγήθηκε το 1907 στον Taggard και αφορούσε την τεχνική κατασκευής χυτών ενθέτων από χρυσό με την μέθοδο απώλειας κεριού.

Στις 10 Σεπτεμβρίου του 1907 το Αμερικανικό Γραφείο Πατεντών εξέδωσε  δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στον Taggard το οποίο αφορούσε την τεχνική κατασκευής χυτών ενθέτων από χρυσό με την μέθοδο κατασκευής απευθείας στην κοιλότητα ενός κέρινου προπλάσματος του ενθέτου, κατόπιν του εγκιβωτισμού του σε ειδικό πυρόχωμα και της απώλειας με θέρμανση του κεριού. Παράλληλα του χορηγήθηκε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για μία πρωτότυπη συσκευή χύτευσης δικής του επινόησης. Η συσκευή χύτευσης του Taggard ήταν μία ιδιοφυής κατασκευή η οποία χρησιμοποιούσε οξείδιο του αζώτου προκειμένου η χύτευση του λιωμένου χρυσού να γίνεται με την άσκηση πίεσης μειώνοντας έτσι την πιθανότητα τα χυτά ένθετα να παρουσιάζουν ατέλειες.

Το περίεργο είναι ότι η μέθοδος της χύτευσής με την τεχνική απώλειας κεριού ,δεν ήταν κάτι το συνταρακτικά νέο εντούτοις όμως την συγκεκριμένη χρονική περίοδο βρέθηκε ένας οδοντίατρος, ο Taggard να την ανακαλύψει ξανά και ως τεχνική να καθιερωθεί όχι μόνο στην οδοντιατρική αλλά και σε πολλούς άλλους τομείς στην βιομηχανία και βιοτεχνία.

Νέα δεν ήταν επίσης η κατασκευή ενθέτων από χρυσό και αναφέρεται ότι πρώτος ο οποίος κατασκεύασε ένθετες εμφράξεις από χρυσό ήταν ένας Γάλλος οδοντίατρος με το όνομα Agiulhon de Saran to 1844 όπου σε ένα εκμαγείο στο οποίο είχε αποτυπώσει την κοιλότητα έριχνε λιωμένο χρυσό, μια τεχνική με διάφορες παραλλαγές την οποία χρησιμοποιούσαν αρκετοί οδοντίατροι κατά τα τέλη του 19ου αιώνα.

Η ατυχία όμως του Taggard είναι ότι ενώ είχε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την κατασκευή ενθέτων χρυσού με την μέθοδο της απώλειας κεριού και την συσκευή χύτευσης, εντούτοις καθυστέρησε πολύ στο να βρει χρηματοδότες για την παραγωγή σε μεγάλες ποσότητες της συσκευής. Ενώ στον οδοντιατρικό κόσμο υπήρξε μεγάλη ζήτηση για την συσκευή χύτευσης, εντούτοις οι πρώτες συσκευές Taggard οι οποίες κυκλοφόρησαν στην αγορά ήταν αναξιόπιστες και ελαττωματικές. Ως αποτέλεσμα η αγορά κατακλίστηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα από φτηνές απομιμήσεις τις οποίες αγόραζαν οι οδοντίατροι προκειμένου να κατασκευάζουν χρυσά ένθετα με την μέθοδο απώλειας κεριού. Έτσι πολύ σύντομα ο Taggard διαπίστωσε ότι η μέθοδος του η οποία είχε γίνει αποδεκτή από τον οδοντιατρικό κόσμο, χρησιμοποιείτο πλέον ευρύτατα από τους οδοντιάτρους και ενώ είχε βασίσει τις προσδοκίες του προκειμένου να αποκομίσει σημαντικά οικονομικά οφέλη δεν του απέδιδε πλέον τίποτα.

Η ανακοίνωση τουTaggard στο τεύχος του Νοεμβρίου 1907 του περιοδικού Dental Cosmos

Απογοητευμένος ο Taggard ξεκίνησε έναν απεγνωσμένο δικαστικό αγώνα καταθέτοντας αγωγή κατά του οδοντιάτρου George W.Boyton διεκδικώντας δικαιώματα χρήσης της πατέντας του για τα ένθετα τα οποία κατασκεύαζε χρησιμοποιώντας την μέθοδό του. Ο οδοντιατρικός κόσμος στις Η.Π.Α. μέσω των διαφόρων επαγγελματικών οργανώσεων κατά μεγάλο μέρος, στράφηκε εναντίον του. Η Dental Protective Association των Η.Π.Α., μία οργάνωση η οποία είχε ιδρυθεί πριν από μία γενιά και είχε πρωτοστατήσει στην διαμάχη μεταξύ οδοντιάτρων και της «Goodyear Dental Vulcanite Company» πρότεινε μία συμβιβαστική λύση, ώστε τα μέλη της να αποκτήσουν το δικαίωμα χρήσης της πατέντας καταβάλλοντας εφάπαξ το ποσό των 15$ και να προμηθευτούν την συσκευή χύτευσης έναντι του ποσού των 75$. Αυτή η συμβιβαστική πρόταση όμως βρήκε τελείως αντίθετη μεγάλη μερίδα οδοντιάτρων οι οποίοι θεωρούσαν ότι η μέθοδος του Taggard αποτελούσε ανθρωπιστικό αγαθό και ανήκε στην ανθρωπότητα, ως εκ τούτου δεν μπορούσε ο εφευρέτης της να απαιτήσει οικονομικά οφέλη. Ο Taggard και οι υποστηρικτές του που ήταν κυρίως επώνυμοι οι οποίοι κατείχαν υψηλές θέσεις στο επάγγελμα, είχαν την άποψη ότι ο εφευρέτης θα μπορούσε να αποκομίσει κάποιο οικονομικό όφελος τουλάχιστον από την διάθεση της συσκευής χύτευσης.

Αν και πρωτόδικα ο Taggard κέρδισε την αγωγή του, εντούτοις ο Boyton με έφεση την οποία υπέβαλε ακολούθησε δεύτερη δίκη όπου οι δικηγόροι του κατηγορούμενου παρουσίασαν ως βασικό αποδεικτικό στοιχείο το γεγονός ότι η κατασκευή χρυσών ενθέτων με την μέθοδο απώλειας κεριού είχε δημοσιευθεί σε μία εργασία το 1897 από τον οδοντίατρο D. Philbrook στο Council Bluffs της Iowa. Επίσης οι οδοντίατροι οι οποίοι κατασκεύαζαν χυτά χρυσά ένθετα χρησιμοποιούσαν διάφορες τεχνικές και συσκευές για την χύτευσή και δεν είχαν την υποχρέωση αγοράς και χρήσης της συσκευής χύτευσης του Taggard.

Δημοσίευση από το περιοδικό The Dental Review,η οποία τονίζει την ηθική αλλά και οικονομική υποχρέωση του οδοντιατρικού κόσμου προς τον William H.Taggard.Το περιοδικό The Dental Review αποτελούσε το επίσημο έντυπο της Dental Protective Association

Τελικά ο Taggard εξακολούθησε με συνεχείς αγωγές να προσφεύγει στην δικαιοσύνη με αποτέλεσμα τελικά να χάνει όλες τις δικαστικές διαμάχες, να ξοδέψει όλα του τα λεφτά και να καταλήξει πάμπτωχος και κατατρεγμένος από τους συναδέλφους του.

Ο οδοντιατρικός κόσμος στην πραγματικότητα όφειλε πάρα πολλά στον Taggard,ο οποίος με την μέθοδό του άνοιξε νέους δρόμους στην προσθετική δοντιών όπως την κατασκευή χυτών στεφάνων , ενθέτων, αξόνων και βασικών μεταλλικών πλακών με πολύ μεγάλη ακρίβεια. Αυτός ήταν και ο λόγος που υπήρξαν αρκετές φωνές εκείνη την εποχή,όπως αυτή η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό The Dental Review, οι οποίες τόνισαν την ηθική υποχρέωση των οδοντιάτρων αλλά και την οφειλή προς τον άνθρωπο ο οποίος ενώ τους έδωσε την δυνατότητα να αποκομίσουν λεφτά από την εφεύρεσή του ο ίδιος όμως χωρίς να έχει κάποιο οικονομικό όφελος, αντίθετα οδηγήθηκε στην καταστροφή.

ΓΒ