Tomas Evans, ο Αμερικανός οδοντίατρος που οργάνωσε το Αμερικανικό Νοσοκομείο Εκστρατείας κατά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο.(ΙΙΙ)

 

Οι εγκαταστάσεις του American Ambulance κατά την περίοδο της πολιορκίας του Παρισιού.

Το 1862, ο Ερρίκος Ντυνάν δημοσίευσε το βιβλίο του, «Αναμνήσεις από το Σολφερίνο», περιγράφοντας τις φρικαλεότητες του πολέμου κατά την μάχη του Σολφερίνο μεταξύ των Γάλλων του Ναπολέοντα του 3ου και των Ιταλών του Βιτόριο Εμμανουήλ του 2ου. Οι εμπειρίες του Ντυνάν στον πόλεμο, τον προέτρεψαν να προτείνει: Την ίδρυση μιας  μόνιμης ανθρωπιστικής υπηρεσίας, η οποία θα προσέφερε βοήθεια εν καιρώ πολέμου, και μία διακυβερνητική συνθήκη, η οποία θα αναγνωρίζει την ουδετερότητα της παραπάνω υπηρεσίας και θα της επιτρέπει να παράσχει βοήθεια σε εμπόλεμες περιοχές.

 Η πρώτη πρόταση οδήγησε στην ίδρυση του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού. Η δεύτερη πρόταση οδήγησε στην Πρώτη Σύμβαση της Γενεύης, τα δέκα άρθρα της οποίας  υιοθετήθηκαν στις 22 Αυγούστου του 1864 από δώδεκα κράτη. Τα  δέκα άρθρα της συνθήκης του 1864 προέβλεπαν την προστασία των  στρατιωτών  που είναι εκτός μάχης (λόγω αρρώστιας ή τραυματισμού), όπως επίσης το ιατρικό και θρησκευτικό προσωπικό και τους αμάχους στη ζώνη της σύγκρουσης. Ανάμεσα στις βασικές διατάξεις, το 9ο  Άρθρο « επιτρέπει στον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό ή σε οποιοδήποτε άλλο αμερόληπτο (ουδέτερο) ανθρωπιστικό οργανισμό, να παρέχει προστασία και αρωγή στους τραυματισμένους και άρρωστους στρατιώτες, καθώς επίσης και στο ιατρικό και θρησκευτικό προσωπικό το οποίο τους φροντίζει».

Σχεδιαγραμματική παράσταση των σκηνών του Αμερικανικού Νοσοκομείου.

Ο  Γαλλοπρωσικός  πόλεμος του 1870 αποτέλεσε ένα παγκόσμιο ορόσημο στην ιστορία της σχέσης μεταξύ πολέμου, εθελοντισμού  και φιλανθρωπίας, με βάση τη Σύμβαση της Γενεύης, με αποτέλεσμα  οι εμπόλεμες χώρες μεταξύ τους αλλά και  οι ουδέτερες να έχουν πολλές ευκαιρίες παροχής φιλανθρωπικής και εθελοντικής   βοήθειας στους εμπόλεμους.  Χαρακτηριστικότερη περίπτωση ήταν η εθελοντική παροχή ιατρικών υπηρεσιών στον στρατό, στους  τραυματίες στρατιώτες αλλά και στους πολίτες οι οποίοι βρέθηκαν στην εμπόλεμη ζώνη.

Το 1870 κατά την διάρκεια του Γαλλοπρωσικού πολέμου ο όρος «ασθενοφόρο» είχε μια ευρύτερη  σημασία από τη σημερινή του και περιελάβανε μία άμαξα ή βαγόνι τα οποία είχαν  σχεδιαστεί για τη μεταφορά τραυματιών και ασθενών, καθώς επίσης  ένα αυτοσχέδιο υπαίθριο νοσοκομείο, αναπτυγμένο σε σκηνές συνήθως, άνω των έξι κλινών.

 Η παρουσία εθελοντών ασθενοφόρων διαφόρων Γαλλικής προέλευσης αλλά και διαφόρων άλλων εθνικοτήτων κατά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο το 1870 και κατά την πολιορκία του Παρισιού η οποία ακολούθησε, ήταν το αποτέλεσμα των κανόνων οι οποίοι αφορούσαν  την εθελοντική βοήθεια για τους τραυματίες και οι οποίοι  θεσπίστηκαν κατά τη Σύμβαση της Γενεύης του 1864.

Η έκδοση μετά τον πόλεμο από τον Έβανς της πραγματείας του History of the American Ambulance.

Η Διεθνής  Έκθεση του Παρισιού του 1867  κατά τη γνώμη του Έβανς «παρείχε την καλύτερη ευκαιρία για την πρώτη παρουσίαση  της υγειονομικής συλλογής». Επειδή δεν υπήρχε επίσημη παρουσίαση στον τομέα της υγείας από την Αμερική, η συλλογή του Έβανς χρησίμευε ως το κύριο έκθεμα σχετικά με την υγεία προκειμένου να αποδείξουν  στην Ευρώπη τα μεγάλα βήματα που είχε κάνει η χώρα στον τομέα της υγείας ακόμη και στη μέση ενός εμφυλίου πολέμου. Στα θετικά σχόλια τα οποία έλαβε η συλλογή τονίσθηκε ότι:  «τα ασθενοφόρα αμάξια, τα μέσα υγιεινής, τα είδη διατροφής, οι κονσέρβες και πολλά άλλα εκθέματα αποτυπώνουν   τη σημασία που αποδίδουν οι Αμερικανοί στη διατήρηση της ανθρώπινης ζωής και την ελάφρυνση των αναπόφευκτων κακών του πολέμου.» 

Ο Εβανς  και μια ομάδα Αμερικανών οι οποίοι ζούσαν στο Παρίσι, συναντήθηκαν στις 18 Ιουλίου 1870 για να συζητήσουν το θέμα συγκρότησης μιας  ομάδας για την προσφορά  εθελοντικής βοήθειας στους τραυματίες και στους  δύο αντιμαχόμενους στρατούς.  Σύμφωνα με τα λόγια του Έβανς, αυτός ο οργανισμός παροχής ιατρικής βοήθειας θα χρησίμευε και  ως «πρακτική επίδειξη των βελτιωμένων μεθόδων περίθαλψης των τραυματιών» από  την εμπειρία η οποία είχε αποκτηθεί κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου είχε δημιουργηθεί μία εθελοντική ένωση πολιτών η οποία σε συνεργασία με την Στρατιωτική Ιατρική Υπηρεσία οργάνωσε ένα σύστημα παροχής βοήθειας στους τραυματίες στα πεδία των μαχών και στα μετόπισθεν.

Συνειδητοποιώντας το αναποτελεσματικότητα  του γαλλικού συστήματος ασθενοφόρων, ο Έβανς και οι ομάδα του αποφάσισαν  η υπηρεσία υγειονομικής  βοήθειάς τους να παραμείνει «μια ευδιάκριτη Αμερικανική οργάνωση» και ίδρυσαν την Αμερικανική Διεθνή Υγειονομική Επιτροπή, με ένα συμβούλιο πέντε ατόμων επιφορτισμένο με τη διεύθυνση του Αμερικανικού Νοσοκομείου (American Ambulance). Ο Έβανς εκτός από την προσφορά όλου του υλικού από τα εκθέματα της Παγκόσμιας Έκθεσης του 1867 έκανε και μία δωρεά 10.000 φράγκων. Η οργάνωση του νοσοκομείου περιελάβανε το στήσιμο των νοσοκομειακών σκηνών στην  Avenue de l’Impératrice  στο Παρίσι την 1η Σεπτεμβρίου 1870 και το νοσοκομείο λειτούργησε μέχρι τις 26 Μαρτίου 1871.

Το Γαλλικό παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής το οποίο απενεμήθη στον Έβανς για την μεγάλη του προσφορά με τη λειτουργία του Αμερικανικού Νοσοκομείου. 

Τα πλεονεκτήματα του Αμερικανικού Νοσοκομείου ήταν η εγκατάστασή του σε κατάλληλα σχεδιασμένες σκηνές οι οποίες παρείχαν πολύ καλύτερο εξαερισμό και συνθήκες υγιεινής καθώς επίσης τα αυστηρά πρωτόκολλα καθαριότητας,  ασηψίας και αντισηψίας τα οποία εφαρμόζονταν.Επιπλέον η  ιππήλατη άμαξα-ασθενοφόρο την οποία είχε σχεδιάσει ο ίδιος ο Έβανς μπορούσε να μεταφέρει ταυτόχρονα έξι τραυματίες με μεγαλύτερη άνεση και ασφάλεια.

Μια τελική σύγκριση των ποσοστών θνησιμότητας στο Αμερικανικό Νοσοκομείο σε σύγκριση με άλλες ιατρικές εγκαταστάσεις που χρηματοδοτούντο από τη Γαλλία μαρτυρούν την ιατρική επιτυχία του Αμερικανικού Νοσοκομείου.  Χαρακτηριστικά τέσσερις στους πέντε ασθενείς από ακρωτηριασμούς πέθαιναν στο Γαλλικό νοσοκομείο το οποίο είχε αναπτυχθεί στο Grand Hôtel, αλλά μόνο ένας ασθενής στους πέντε πέθανε μετά από παρόμοια χειρουργική επέμβαση στην αμερικανική εγκατάσταση. Ενώ το νοσοκομείο Grand Hôtel παρουσίασε ποσοστό θνησιμότητας 45% συνολικά, το αντίστοιχο ποσοστό του αμερικανικού  ήταν 3,3 τοις εκατό κατά τις πρώτες εβδομάδες της πολιορκίας του Παρισιού,ενώ καθώς προχωρούσε η πολιορκία, οι ελλείψεις σε προμήθειες και καύσιμα προκάλεσαν το ποσοστό αυτό να ανέλθει στο 19 %, πολύ χαμηλότερο ποσοστό από αυτό του Grand Hôtel ή οποιασδήποτε άλλης ιατρικής εγκατάστασης στο Παρίσι.

Καθ' όλη τη διάρκεια της Πρωσικής πολιορκίας του Παρισιού, Γάλλοι και ξένοι παρατηρητές επαίνεσαν την αποτελεσματικότητα του Αμερικανικού Νοσοκομείου το οποίο οργανώθηκε και λειτούργησε από τον Έβανς και μια χούφτα Αμερικανών στο Παρίσι και επεσήμαναν  το επίπεδο φροντίδας των ασθενών και το υψηλό επίπεδο υγιεινής σε αντίθεση με την  πλειονότητα των πολλών άλλων νοσοκομείων  που λειτουργούσαν κατά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο και την πολιορκία του Παρισιού.

ΓΒ