Η ίδρυση των πρώτων Οδοντιατρικών Σχολών στην Γαλλία το 1880 και 1885.

Η σύνθεση του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου της École Dentaire  de Paris.

 Η οδοντιατρική είχε αναγνωριστεί κατά κάποιον τρόπο στη Γαλλία ως επαγγελματική δραστηριότητα ήδη από τον 18ο αιώνα όταν με βασιλικά διατάγματα του Λουδοβίκου 14ου το 1699  οι οδοντίατροι ως «ειδικοί» κατατάσσονται επαγγελματικά στην ίδια κατηγορία με τους ειδικούς στην αντιμετώπιση των κηλών ,τους ειδικούς στην αφαίρεση πέτρας  από τα νεφρά, στους ειδικούς για τα μάτια  και στους ειδικούς στην ανάταξη των οστών. Οι  οδοντίατροι  προκειμένου να τους χορηγηθεί ο τίτλος του «ειδικού» και να έχουν το δικαίωμα να ασκήσουν την οδοντιατρική στο Παρίσι, έπρεπε να υποστούν επιτυχώς εξετάσεις από τρεις δασκάλους χειρουργικής του Κολλεγίου Χειρουργών του Παρισιού, ενώ  μετά το 1768 έπρεπε επίσης να περάσουν δύο χρόνια μαθητευόμενοι σε έναν δάσκαλο χειρουργικής ή σε έναν «ειδικό» οδοντίατρο και να ασκήσουν την οδοντιατρική για 3 χρόνια στην επαρχία. 

Το καθεστώς της οδοντιατρικής στη Γαλλία κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα ενισχύθηκε πολύ από το έργο του Pierre  Fauchard, ο οποίος  θεωρείται ο πατέρας της οδοντιατρικής. Το διάσημο έργο του  «Le Chirurgien Dentiste» (ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε αυτόν τον τίτλο) δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1728 και  αποτιμήθηκε ως η επιτομή της υπάρχουσας μέχρι τότε γνώσης της οδοντιατρικής και μεταφράστηκε στα γερμανικά ήδη από το 1733. Το έργο του  Fauchard το συμπλήρωσαν με τις πραγματείες τους επίσης οι Bunon, Etienne  Bourdet και Jourdain.

Το πρώτο πρόγραμμα 3ετών σπουδών της École Dentaire  de Paris.

Όμως, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης,  το 1791 η Νομοθετική Συνέλευση κατάργησε την υποχρέωση των εξετάσεων για την χρήση του τίτλου του «ειδικού»  και όλοι πλέον μπορούσαν  ανεξέλεγκτα να ασκούν την οδοντιατρική και να χρησιμοποιούν τον τίτλο του χειρουργού οδοντιάτρου. Το καθεστώς αυτό εξυπηρέτησε τους αγύρτες και τσαρλατάνους για πολλά χρόνια, μέχρι το 1884,όπου με βασιλικό διάταγμα επετράπη η άσκηση της οδοντιατρικής κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

Μετά την ίδρυση της πρώτης Οδοντιατρικής Σχολής στην Αμερική, του Baltimore College of Dental Surgery το 1840,οι Γάλλοι οδοντίατροι οι οποίοι ανήκαν σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες, ανάλογα με τον τρόπο απόκτησης της άδειας άσκησης του επαγγέλματος, συνειδητοποίησαν ότι ο μόνος τρόπος προκειμένου να διαφυλάξουν το κύρος του επαγγέλματός τους από τους αγύρτες και τσαρλατάνους ήταν η θεσμοθέτηση  των προϋποθέσεων χορήγησης άδειας και παράλληλα η δημιουργία Οδοντιατρικών Σχολών.

Edmond Andrieu (1833-1889)

Το 1845 ο Joseph Audibran, μεγάλου κύρους χειρουργός-οδοντίατρος στο Παρίσι και με ανάλογο συγγραφικό έργο, υποβάλει υπόμνημα στους  Υπουργούς  Εσωτερικών, Εμπορίου και Γεωργίας καθώς και στον Κοσμήτορα της Ιατρικής Σχολής του Παρισιού επισημαίνοντας ότι η  τέχνη του Οδοντίατρου θεωρείται χειρουργική και απαιτείται οι νέοι οδοντίατροι να υποβάλλονται σε  εξετάσεις προκειμένου να τους χορηγηθεί άδεια για την χρήση του τίτλου του Χειρουργού Οδοντιάτρου και η άδεια άσκησης του επαγγέλματος. Το 1947 ο Audibran ίδρυσε την Société de Chirurgie Dentaire de Paris η οποία είχε την έγκριση από Ιατρική Σχολή του Παρισιού και της οποίας μέλη διετέλεσαν πολλοί αξιόλογοι οδοντίατροι εκείνης της εποχής όπως είναι ο γιατρός Louis Nicolas Regnart και ο August Taveau οι οποίοι προτείνανε τη χρήση του αμαλγάματος ως υλικού εμφράξεων των δοντιών.

Κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα έγιναν δύο προσπάθειες από τις κυβερνήσεις προκειμένου να θεσμοθετηθούν  προϋποθέσεις για την λήψη άδειας για τη άσκηση του επαγγέλματος του οδοντιάτρου, αλλά και οι δύο προσπάθειες δεν είχαν αποτέλεσμα. Η πλέον σοβαρή προσπάθεια έγινε με την πρόταση νόμου του Υπουργού Εκπαίδευσης  Narcisse-Achlile  de Salvandy  την οποία κατέθεσε στην βουλή αλλά δεν πρόλαβε να ψηφισθεί με το ξέσπασμα της επανάστασης στις 24 Φεβρουαρίου του 1848.

Το 3ετές πρόγραμμα σπουδών της Ecole Dentaire de France. 

Εκείνη την περίοδο η αναγκαιότητα θεσμοθέτησης του επαγγέλματος του οδοντιάτρου είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία δύο διαφορετικών ομάδων οδοντιάτρων με κοινό στόχο την θεσμοθέτηση και κατοχύρωση του οδοντιάτρου αλλά με διαφορετική μεθοδολογία. Η πρώτη ομάδα δημιούργησε τον κύκλο οδοντιάτρων του Παρισιού (Circles des Dentistes de Paris) με επικεφαλής τους  χειρουργούς-οδοντίατρους  Charles Godon  και τον Emmanuel Lecaudey με πρώτο στόχο στην εκπαίδευση των οδοντιάτρων μέσω της ίδρυσης Οδοντιατρικού Σχολείου, πρεσβεύοντας ότι με την σωστή εκπαίδευση θα κατοχυρωθεί το επάγγελμα και θα θωρακισθεί από τους αγύρτες και τσαρλατάνους.

 Η δεύτερη ομάδα με επικεφαλής τον  χειρουργό-οδοντίατρο Edmond Andrieu  ίδρυσαν το 1878 το Chambre Syndicale Odontologique de France  ( Οδοντολογικό Συνδικάτο της Γαλλίας) με πρώτο στόχο την θεσμοθέτηση με νόμο και κατοχύρωση του επαγγέλματος του οδοντιάτρου κυρίως μέσω της Ιατρικής Σχολής, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα  την ίδρυση Οδοντιατρικού Σχολείου. Η βασική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων ήταν ότι η πρώτη ομάδα στόχευε στην ίδρυση Οδοντιατρικού Σχολείου στα πρότυπα του Αμερικανικού μοντέλου, ενώ η δεύτερη ομάδα, η οποία πρότεινε μάλιστα τον τίτλο του Στοματολόγου, πίστευε ότι η οδοντιατρική πρέπει να είναι ειδικότητα της ιατρικής και το δίπλωμα του οδοντιάτρου να είναι κατοχυρωμένο από την Ιατρική Σχολή. 

Το κτίριο το οποίο στέγασε το 1885 το Institut Odontotechnique de France  και τηνEcole Dentaire de France.

 Ο αγώνας για την θεσμοθέτηση του επαγγέλματος άρχισε από τον Edmond Andrieu  με υπομνήματα προς την κυβέρνηση, καταγγελίες και μηνήσεις σε όσους ασκούσαν παράνομα την οδοντιατρική και δημοσιεύσεις στο πρώτο οδοντιατρικό περιοδικό το οποίο κυκλοφόρησε στην Γαλλία το 1857 με τίτλο L’Art Dentaire.

Επειδή όλες οι προσπάθειες από την πλευρά του Andrieu και του Chambre Syndicale Odontologique de France  δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα, μέχρι το 1880, ο Circles des Dentistes de Paris  με επικεφαλής τους  Charles Godon  και  Emmanuel Lecaudey πήραν την πρωτοβουλία ίδρυσης της πρώτης Οδοντιατρικής Σχολής της Γαλλίας, του École Dentaire  de Paris στην οδό Richer. Στις  13 Νοεμβρίου 1880,  παρουσία πολλών  οδοντιάτρων έγιναν τα εγκαίνια της Σχολής και τα  μαθήματα ξεκίνησαν αμέσως με 45 μαθητές ενώ τα επόμενα χρόνια  η Σχολή αναπτύχθηκε ραγδαία, με αυξανόμενο αριθμό μαθητών όχι μόνο από την Γαλλία αλλά και από πολλές άλλες χώρες.

 Charles Godon (1854-1923) συνιδρητής του École Dentaire  de Paris.

Συνεχίζοντας τις προσπάθειες ο Andrieu και το Chambre Syndicale Odontologique de France για την θεσμοθέτηση του επαγγέλματος, οι πιέσεις οι οποίες ασκούνται από πολλά μέλη του Συνδικάτου για την ίδρυση μίας δεύτερης ανεξάρτητης Οδοντιατρικής Σχολής είναι πολύ μεγάλες.Το 1882 το Chambre Syndicale Odontologique de France ίδρυσε το Institut Odontotechnique de France προκειμένου να μελετήσει να σχεδιάσει και να προτείνει τις απαραίτητες ενέργειες για την ίδρυση Οδοντιατρικής Σχολής .Την περίοδο αυτή ακούστηκαν  πολλές φωνές οι οποίες πρότειναν της συνένωση της l'École Dentaire  de Paris με την νέα Σχολή προκειμένου οι οδοντίατροι ενωμένοι να αγωνισθούν για την θεσμοθέτηση του επαγγέλματος αλλά και τον περιορισμό των εξόδων λειτουργίας δύο ανεξάρτητων Σχολών.

Στις 22 Μαίου 1883 υποβλήθηκαν στο Συνδικάτο οι προτάσεις του  Institut Odontotechnique de France οι οποίες περιλάμβαναν την ίδρυση του Ecole Dentaire de France σε κτίριο της οδού de l’Abbaye,με πρώτο διευθυντή τον  E.Brasseurο οποίος παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του το 1889. Η Σχολή ήδη από το πρώτο έτος της λειτουργίας της το 1885,είχε 30 μαθητές ενώ το 1886 οι μαθητές αυξήθηκαν σε 60 και το 1877 σε 80.

Με την δημιουργία των δύο οδοντιατρικών Σχολών στο Παρίσι, ακολούθησε  η δημιουργία ανάλογων Σχολών στην Λυών και σε άλλες πόλεις.

Πηγές:

https://www.biusante.parisdescartes.fr/histoire/medica/presentations/orl/i.php

https://u-paris.fr/odontologie/#:~:text=Ce%20n'est%20qu'%C3%A0,%2C%20rue%20de%20l'Abbaye.

ΓΒ