Chapin Aaron Harris (1806-1860).Ο συνιδρυτής της πρώτης παγκοσμίως Οδοντιατρικής Σχολής.

 

Ο Chapin Aaron Harris (1806-1860), γεννήθηκε στην πόλη Πομπηία  της Νέας Υόρκης και πέθανε στην Βαλτιμόρη του Μαίρηλαντ.

Σε ηλικία 17 ετών  εκπαιδεύτηκε ως μαθητευόμενος στην  ιατρική στο Μάντισον του Οχάιο, στο ιατρείο του αδελφού του,John Harris , ο οποίος παράλληλα τον εκπαίδευσε στην τέχνη της  οδοντιατρικής, η οποία αποτέλεσε τελικά  το κύριο ενδιαφέρον του. Το 1824 μετά από εξετάσεις στο Ιατρικό Συμβούλιο απέκτησε την άδεια άσκησης της Ιατρικής.  Κατόπιν  ξεκίνησε την άσκηση της ιατρικής  στο Γκρίνφιλντ του Οχάιο, όπου παρέμεινε για περίπου ένα χρόνο, ενώ κατόπιν άσκησε το επάγγελμά του και σε διάφορες άλλες πόλεις του Οχάιο και της Βιρτζίνια. Από το 1828, ο Harris περιορίστηκε στην  αποκλειστική άσκηση της οδοντιατρικής ενώ ταυτόχρονα μέχρι το 1833 υπήρξε μαθητής και συνεργάτης του Horace H.Hayden στην πόλη της Βαλτιμόρης. Από το 1833 μέχρι το 1835 όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Βαλτιμόρη άσκησε την οδοντιατρική ως περιοδεύον οδοντίατρος σε διάφορες πόλεις του Μέριλαντ. 

Το πάθος του Chapin  Harris σε ότι αφορούσε την οδοντιατρική είχε ως αποτέλεσμα εκτός από την άσκηση ενός πολύ επιτυχημένου επαγγέλματος και την μελέτη πολλών  επιστημονικών πραγματειών σχετικών με την οδοντιατρική η οποία είχε ως αποτέλεσμα την σημαντική συγγραφική  συμβολή  του στα πρώτα βήματα της καθιέρωσης της οδοντιατρικής στην Αμερική ως επιστήμης και όχι ως  τέχνης.

Η μεγαλύτερη συμβολή του είναι η ίδρυση με τον  Horace H.Hayden  της πρώτης οδοντιατρικής σχολής στον κόσμο, του Κολεγίου Οδοντιατρικής Χειρουργικής της Βαλτιμόρης (Baltimore College of Dental Surgery) το οποίο οργανώθηκε και άρχισε να λειτουργεί το 1840.

Η έκδοση του βιβλίου  The Dental Art, a Practical Treatise on Dental Surgery το οποίο εκδόθηκε το 1839 στην Βαλτιμόρη.

 Η ίδρυση της πρώτης Οδοντιατρικής Σχολής δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Με τη βοήθεια και τις συμβουλές  των  γιατρών Henry Willis Baxley  και Tomas E. Bond, εργάστηκε ακούραστα μαζί με τον  Hayden για να ιδρύσει την πρώτη οδοντιατρική σχολή στον κόσμο. Προφανώς η αρχική του απόπειρα ήταν να ιδρύσει μια σχολή οδοντιατρικής εκπαίδευσης που να συνδέεται με το Ιατρικό Τμήμα του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ. Αυτή όμως η πρώτη προσπάθεια απέτυχε , πιθανώς λόγω της αντίθεσης του  Baxley, ο οποίος δίδασκε στο κολέγιο το μάθημα της ανατομικής. 

Απτόητοι όμως οι δύο ιδρυτές  επέμεναν στις προσπάθειές τους και κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1839–40,  συγκέντρωσαν τις υπογραφές αντιπροσωπευτικών πολιτών και κατέθεσαν  μια αίτηση στο νομοθετικό σώμα της πολιτείας του Μέριλαντ για την ίδρυση ενός Κολλεγίου Οδοντιατρικής Χειρουργικής στη Βαλτιμόρη. Ξεπερνώντας την αντίδραση και πολεμική  ιατρικών κύκλων  κατάφεραν  να αποκτήσουν την άδεια  και με τη βοήθεια των  Thomas E. Bond, H. Willis Baxley, S. Brown, E. Parmly και άλλων, οργάνωσαν το Κολέγιο Οδοντιατρικής Χειρουργικής της Βαλτιμόρης με έναρξη το 1840. Ο  Hayden ήταν ο πρώτος πρόεδρος και ο  ο Harris πρώτος κοσμήτορας και ο πρώτος καθηγητής στην οδοντική  χειρουργική  και την  προσθετική.

Η έκδοση του 1867 του βιβλίου Principles and Practice of Dental Surgery

.

Η επιτυχία της πρώτης σχολής οδοντιατρικής, οφείλεται πιθανόν και σε έναν άλλο σημαντικό λόγο. Η διαφορετική αντίληψη την οποία είχαν οι δύο κύριοι ιδρυτές, σχετικά με το περιεχόμενο και την κατεύθυνση την οποία θα έπρεπε να έχει η  οδοντιατρική εκπαίδευση και τα μαθήματα του προγράμματος σπουδών. Από την πλευρά του ο  Hayden,, άνθρωπος περισσότερο των επιστημών, υποστήριζε ότι μεγάλο μέρος του προγράμματος θα πρέπει να περιλαμβάνει ιατρικά μαθήματα, ενώ ο Harris ήταν περισσότερο πρακτικός οδοντίατρος και υποστήριζε την βαρύτητα την οποία θα πρέπει να έχουν στο πρόγραμμα οι τεχνικές γνώσεις και αυτό που επικρατούσε εκείνη την εποχή ως μηχανική οδοντιατρική. Τελικά η σύνθεση των δύο αυτών απόψεων είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία ενός προγράμματος σπουδών που περιελάβανε τις απαραίτητες θεωρητικές ιατρικές-επιστημονικές γνώσεις, αυτό που σήμερα χαρακτηρίζουμε ως βιολογικές βάσεις της οδοντιατρικής, ενώ ταυτόχρονα δίδασκε στον εκπαιδευόμενο όλες τις απαραίτητες για την εποχή πρακτικές γνώσεις και τεχνικές. 

Η οργάνωση και το πρόγραμμα σπουδών του Κολεγίου Οδοντιατρικής Χειρουργικής της Βαλτιμόρης,αποτέλεσε το πρότυπο της εκπαίδευσης στην Οδοντιατρική στην Αμερική καθώς πολύ σύντομα ακολούθησε η ίδρυση αι άλλων ανάλογων Κολεγίων, ενώ η πρώτη πανεπιστημιακή Σχολή Οδοντιατρικής ως τμήμα της ιατρικής, ιδρύθηκε το 1867 στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρτ και το πτυχίο το οποίο χορηγούσε είχα τον τίτλο DMD (Dentariae Medicinae Doctoris). 

Η ίδρυση του Κολεγίου Οδοντιατρικής Χειρουργικής της Βαλτιμόρης θεωρείται ένα από τα τρία κρίσιμα βήματα στην ίδρυση και καθιέρωση του οδοντιατρικού επαγγέλματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένα αληθινό επάγγελμα βασίζεται σε ένα τρίποδο:  θεσμοθετημένη οργάνωση, συγκεκριμένη επαγγελματική εκπαίδευση και εκτεταμένη και έγκυρη  επιστημονική βιβλιογραφία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εκείνη την εποχή, ήταν ο ηγέτης και στα τρία και η συμβολή του Harris ήταν ουσιαστική και στις τρεις βασικές προϋποθέσεις.

Η δεύτερη μεγάλη συμβολή του Harris  ήταν η ίδρυση το 1840, σε συνεργασία πάλι με τον  με τον Hayden και άλλους καταξιωμένους οδοντιάτρους, της πρώτης Αμερικανικής Ένωσης Χειρουργών Οδοντιάτρων  (American Society of Dental Surgeons), της οποίας διετέλεσε    πρώτος γραμματέας και από την οποία, ως μέλος της , έλαβε έναν από τους πρώτους τίτλους που χορηγούσε,τον τίτλο  D. D. S. (Doctor of Dental Surgery).

Η έκδοση το 1867 το βιβλίου Dictionary of Dental Surgery, Biography, Bibliography and Medical Terminology.

 
 Σχεδόν ταυτόχρονα, το 1839, κυκλοφόρησε το πρώτο οδοντιατρικό περιοδικό στον κόσμο, το American Journal of Dental Science .Και πάλι η συμβολή του ως ιδρυτή του περιοδικού και ως εκδότη μαζί με τον   Eleazar Parmly από την Νέα Υόρκη ήταν ουσιαστική. Εκείνη την εποχή υπήρχαν μόνο τριακόσιοι περίπου εκπαιδευμένοι-επιστήμονες οδοντίατροι σε ολόκληρη την Αμερική ενώ  οι υπόλοιποι ήταν σχετικά ανεκπαίδευτοι πρακτικοί τους οποίους οι Άγγλοι ονόμαζαν Tooth Operators και πάρα πολλοί αγύρτες και τσαρλατάνοι. Η κατάσταση αυτή δεν ήταν χαρακτηριστική μόνο στην Αμερική αλλά και στην Ευρώπη. Το 1898, ανακαλύφθηκε και δημοσιεύτηκε από τον G. V. Black ένας κατάλογος με τους πρώτους συνδρομητές του  περιοδικού. Αυτοί οι αρχικοί συνδρομητές κατά τον G. V. Black μπορεί να θεωρηθούν ότι αποτέλεσαν την βασική ομάδα των πραγματικά επαγγελματιών Αμερικανών οδοντιάτρων και έγιναν οι ηγέτες του νέου γεννημένου επαγγέλματος του οδοντιάτρου. 

Αλλά το ίδιο σημαντική  ήταν  η συμβολή του με την δημοσίευση πληθώρας δικών του πρωτότυπων επιστημονικών άρθρων, αλλά και των μεταφράσεών του  δύο πολύ δημοφιλών γαλλικών οδοντιατρικών έργων, A Treatise on Second Dentition (1845), του C. F. Delabarre, και Complete Elements of the Science and Art of the Dentist (1847), του A. M. Desirabode. 

Στις οδοντιατρικές πραγματείες του συμπεριλαμβάνονται η έκδοση το 1846 του The Dental Art, a Practical Treatise on Dental Surgery  και η επανέκδοσή της 2ης έκδοσης το 1845 με τον νέο τίτλο, Principles and Practice of Dental Surgery. Αυτή η έκδοση επανεκδόθηκε μέχρι το 1896 έντεκα φορές και θεωρείται ως ένα από τα πλέον χρήσιμα οδοντιατρικά βιβλία του 19ου αιώνα.

Το 1846 εξέδωσε μια νέα έκδοση της “The Natural History of the Human Teeth”,του ‘Αγγλου Joseph Fox , ανανεωμένη, με δικό του πρόλογο και δικές του προσθήκες, ενώ το 1849  συνέταξε το «Dictionary of Dental Surgery, Biography, Bibliography and Medical Terminology» το μοναδικό έργο αυτού του είδους στα αγγλικά για σχεδόν τρία τέταρτα του αιώνα. 

Ο Χάρις πέθανε στα πενήντα πέντε του χρόνια, θύμα υπερβολικής εργασίας. Δυστυχώς με τον θάνατό του δεν άφησε κανένα περιουσιακό στοιχείο για την σύζυγό του και τις δύο ανύπαντρες κόρες που είχε ως αποτέλεσμα μια ομάδα οδοντιάτρων να δημιουργήσει ένα ταμείο για την οικονομική τους ενίσχυση. 

ΓΒ