Ο Chevalier(Ιππότης) Bartolomew Ruspini (1728-1813),χειρουργός-οδοντίατρος και φιλάνθρωπος.Ιταλός που άσκησε την οδοντιατρική στην Αγγλία.

 

Ο Bartolomew Ruspini(1728-1813),γεννήθηκε στην πόλη του Μπέργκαμο της Βορείου Ιταλίας σε μία πολύ ευκατάστατη οικογένεια. Αρχικά εκπαιδεύτηκε στην χειρουργική  στο νοσοκομείου του Μπέργκαμο και το 1758 απέκτησε μετά από εξετάσεις τη άδεια άσκησης στην χειρουργική. Αποφασίζοντας να ασκήσει ως επάγγελμα την οδοντιατρική, πήγε στο Παρίσι το οποίο εκείνη την περίοδο, μετά από την δημοσίευση της πραγματείας του Pierre Fauchard “Le Chirurgien Dentiste” θεωρείτο ως το καταλληλότερο μέρος προκειμένου κάποιος να εκπαιδευθεί στην οδοντιατρική. Πρώτα μαθήτευσε με τον μεγάλης φήμης οδοντίατρο Jean-Francois Capperon, ο οποίος από το 1722 μέχρι τον θάνατό του το 1763,διετέλεσε οδοντίατρος του βασιλιά Λουδοβίκου 15^ου. Κατά την διάρκεια της μαθητείας του ο Ruspini εκδήλωσε ξεχωριστές ικανότητες στην οδοντιατρική ενώ παράλληλα αυτό το οποίο τον διέκρινε ήταν η θέλησή του να αποκτήσει και να διευρύνει τις θεωρητικές του γνώσεις και να χαρακτηρισθεί ως ένας λόγιος-οδοντίατρος.Με όλα αυτά τα εφόδια το 1759 εγκαταστάθηκε στην Αγγλία όπου άσκησε με μεγάλη επιτυχία το επάγγελμα του χειρουργού-οδοντιάτρου σε μία μάλιστα εποχή όπου την οδοντιατρική την ασκούσαν κυρίως περιστασιακά κουρείς, σιδεράδες, γιατροί που αφαιρούσαν τους κάλους καθώς επίσης και πολλοί άλλοι εμπειρικοί.

Η επαγγελματική κάρτα του Bartolomew Ruspini.

Αρχικά άσκησε την οδοντιατρική περιοδεύοντας-κάτι πολύ συνηθισμένο για εκείνη την εποχή-στην λουτρόπολη του Μπαθ η οποία εκείνη την εποχή ήταν μία από τις πλέον κοσμικές πόλεις της Αγγλίας, στο Μπρίστολ, στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας και σε άλλες περιοχές ενώ το 1766 εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο. Εκείνη την περίοδο το Λονδίνο ήταν μία γρήγορα αναπτυσσόμενη πόλις με 800.000 κατοίκους, ενώ η Αγγλία γίνονταν το προπύργιο της βιομηχανικής επανάστασης. Ο 38χρονος Ruspini έφτασε στο Λονδίνο με την φήμη ενός αξιόλογου χειρουργού-οδοντιάτρου ενώ επιπλέον διέθετε  συστατικές επιστολές από σημαντικά και επώνυμα άτομα   από την Ιταλία και την Γαλλία με αποτέλεσμα να κατορθώσει σε σύντομο χρονικό διάστημα να ανέβη κοινωνικά και να συναναστρέφεται με άτομα της υψηλής κοινωνίας.

Τον Απρίλιο του 1767,σε ηλικία 39 ετών, παντρεύτηκε την 20χρονη Elizabeth Ord η οποία προήρχετο από πλούσια και αριστοκρατική οικογένεια. Αποτελεί μεγάλη έκπληξη,για τα δεδομένα εκείνης της εποχής, το γεγονός ότι ένας Ιταλός, ο οποίος μόλις είχε αλλάξει θρήσκευμα και από πιστός Καθολικός έγινε πιστός στην Αγγλικανική Εκκλησία, κατόρθωσε να κάνει έναν τέτοιο γάμο και να μπει σε μία τόσο αριστοκρατική και πλούσια οικογένεια τις οποίας οι ρίζες πήγαιναν πολλούς αιώνες πίσω.

Η οικογένεια του Bartolomew Ruspini.

Την ίδια περίοδο άρχισε να συναναστρέφεται και με τους κύκλους της Βασιλικής Αυλής, με την κατοικία του να είναι απέναντι από το σπίτι του Πρίγκιπα της Ουαλίας του μελλοντικού Βασιλιά Γεωργίου 3ου.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα οι σχέσεις του με τον Πρίγκιπα τον εισήγαγαν στους κύκλους της Ελευθεροτεκτονισμού και με την επιρροή την οποία απέκτησε ο ίδιος στην Αγγλία, ίδρυσε την Στοά του Πρίγκιπα της Ουαλίας (Prince of Wales Lodge) όπου σταδιακά ανέβηκε στις πλέον υψηλές βαθμίδες της Μασονικής ιεραρχίας.

Η οδοντοστοιχεία  του Βασιλιά Γεωργίου του 4ου κατασκευασμένη από τονRuspini και σκαλισμένη σε ελεφαντόδοντο (Britsh Museum of Science).

Ένα γεγονός που χαρακτήριζε τον  Ruspini ήταν η φιλανθρωπική του διάθεση και κυρίως η συμβολή του στην ανακούφιση των φτωχών και κατατρεγμένων του Λονδίνου. Εκμεταλλευόμενος την ιδιότητά του και την οικονομική του άνεση, ίδρυσε το 1788 το Βασιλικό Σχολείο του Κάμπερλαντ (Royal Cumberland School) το οποίο αποτέλεσε ένα ορφανοτροφείο και ταυτόχρονα σχολικό ίδρυμα για  κορίτσια από οικογένειες Μασόνων οι οποίες λόγω θανάτου, αρρώστιας ή άλλων αιτίων δεν μπορούσαν να τα στηρίξουν οικονομικά. Η φιλανθρωπική δραστηριότητά του Ruspini,η οποία δεν περιορίζονταν   μόνο στα ορφανά παιδιά, αλλά και στην βοήθεια και κάθε άλλου είδους συνδρομή σα αναξιοπαθούντες αλλά και σε  πρόσφυγες από την Ιταλία, είχε ως αποτέλεσμα την αναγόρευσή του το 1789 από τον Πάπα σε Ιππότη (Chevalier) μία διάκριση η οποία υπήρξε η  μοναδική που χορηγήθηκε σε έναν Μασόνο.

Η πραγματεία του Ruspini με τίτλο  “Treatise on the Teeth”

Το 1768 ο Ruspini κυκλοφόρησε στην Αγγλία την πραγματεία του με τίτλο “Treatise on the Teeth” ενώ τα επόμενα 30 χρόνια ακολούθησαν 13 επανεκδώσεις. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και η πραγματεία του Tomas Berdmore με τίτλο “ A treatise on the disorders and deformities of the teeth and the gums:explaining the most rational methods if treating their diseases: illustrated with cases and experiments”.Αν και η έκδοση της πραγματείας του Pierre Fauchard “Le Chirurgien Dentiste” είχε προηγηθεί κατά τριάντα χρόνια, εντούτοις το βιβλίο του Ruspini όπως και του Berdmore αποτέλεσαν τις πρώτες βασικές πηγές γνώσεων στην Αγγλική οδοντιατρική αν μάλιστα λάβουμε υπ’όψη μας ότι η μετάφραση της πραγματείας του  Fauchard στην Αγγλική γλώσσα έγινε το …..1948!!!!! Στις εβδομήντα οκτώ σελίδες του βιβλίου του ο Ruspini παρουσιάζει μία συνοπτική συνολική εικόνα της οδοντιατρικής της εποχής εκείνης αναφερόμενος στην ανατομία των δοντιών και του στόματος, στα αίτια τα οποία προκαλούν την τερηδόνα,  την σημασία του καθαρισμού των δοντιών και τα μέσα στοματικής υγιεινής, με ιδιαίτερη αναφορά σε δικής του σύνθεσης οδοντόπαστες και έδινε μεγάλη έμφαση στην διατήρηση των φυσικών δοντιών. Επισημαίνει ότι η τερηδόνα είναι αποτέλεσμα εξωγενών και ενδογενών παραγόντων στους οποίους συμπεριλαμβάνει την ζάχαρη, ενώ είναι γνώστης των βλαπτικών επιπτώσεων της χρήσης του υδραργύρου καθώς επίσης και διάφορων καυστικών ουσιών οι οποίες χρησιμοποιούντο ευρύτατα για τον καθαρισμό των δοντιών.  Η ιδιαίτερη έμφυτη αδυναμία του και φροντίδα για τα παιδιά φαίνεται από την σημασία που  δίνει στα προβλήματα τα οποία παρουσιάζονται κατά την ανατολή των δοντιών και τους τρόπους αντιμετώπισής τους.

Διαφημιστικό έντυπο το οποίο αναφέρεται στο σκεύασμα με στυπτικές ιδιότητες κατάλληλου για τον έλεγχο της αιμορραγίας.

Οι απόψεις γενικά σε ότι αφορά τις παθήσεις των δοντιών και την αντιμετώπισή τους, συμβαδίζουν με τις πλέον σύγχρονες απόψεις εκείνης της εποχής κάνοντας μάλιστα αναφορές στον Antonj van Leewenhoek (1632-1723),   στους ανατόμους  Frederik Ruysch (1638-1731) και Alexander Monro (1767-1767) και στον χειρουργό-ανατόμο John Hunter (1728-1793). Επιπλέον ο  Ruspini καταφέρεται με μεγάλη σφοδρότητα κατά των εμπειρικών οδοντιάτρων τονίζοντας ότι ο κύριος λόγος συγγραφής της πραγματείας του ήταν αποφυγή των συνεπειών στους ασθενείς της άγνοιας των εμπειρικών οδοντιάτρων.

Το 1785 ο Ruspini εξέδωσε ένα φυλλάδιο 44 σελίδων το οποίο περιελάμβανε τα αποτελέσματα μιας έρευνάς του, εκτός του αντικειμένου της οδοντιατρικής, η οποία αφορούσε την σύνθεση ενός παρασκευάσματος με στυπτικές ιδιότητες κατάλληλου για τον έλεγχο της αιμορραγίας. Το φυλλάδιο περιελάμβανε την αναφορά σε περιπτώσεις αιμορραγίας ασθενών όπου η χρήση του συγκεκριμένου σκευάσματος αποδείχθηκε πολύ αποτελεσματική καθώς επίσης επιστολές επώνυμων γιατρών, χειρουργών και φαρμακοποιών οι οποίοι επιβεβαιώνουν την αποτελεσματικότητα του συγκεκριμένου σκευάσματος. Ακολούθησαν πολλές επανεκδόσεις του συγκεκριμένου φυλλαδίου του οποίου  μάλιστα η έκδοση του 1791 ήταν αφιερωμένη στον Βασιλιά Γεώργιο 3^ο. Η αποτελεσματικότητα αλλά και εμπορική επιτυχία του σκευάσματος ήταν πολύ μεγάλη αν αναλογισθούμε ότι η πλέον ενδεδειγμένη μέθοδος για την αντιμετώπιση της αιμορραγίας μέχρι  εκείνη την εποχή ήταν η χρήση καυτού σίδερου, η χρήση του μάλιστα ήταν τόσο διαχρονική ώστε ως “ Ruspini’s Styptic” περιλαμβάνονταν στον κατάλογο φαρμάκων και ιδιοσκευασμάτων “Martindale and Westcott” το 1925.

Ο Ruspini κατά την διάρκεια της ζωής του στην Αγγλία, έτυχε να υποστεί πολλές επιθέσεις και κατηγορίες κυρίως από γηγενείς Άγγλους οδοντιάτρους και όχι μόνο,ένας από τους οποίους ήταν και ο Tomas Berdmore. Το γεγονός αυτό ήταν κάτι σύνηθες εκείνη την εποχή και τις περισσότερες φορές ήταν αποτέλεσμα φθόνου, επαγγελματικού ανταγωνισμού και επί πλέον στην περίπτωση του Ruspini της Ιταλικής καταγωγής του. Τελικά όμως ανατρέχοντας σε σύγχρονες βιβλιογραφικές πηγές, είναι φανερό ότι τον Bartolomew Ruspini τον χαρακτήριζε μία έμφυτη εντιμότητα, ειλικρίνειια και καλοσύνη.

ΓΒ