Τα …..σιδεράκια της Μαρίας Αντουανέτας.

Το πορτρέτο σε μινιατούρα της Μαρίας Αντουανέτας σε ηλικία 13 ετών το οποίο στάλθηκε στον Διάδοχο του Γαλλικού Θρόνου προκειμένου να έχει μία εικόνα της μελλοντικής του μνηστής (Joseph Ducreux,1769,Wikipedia)

Η Μαρία Αντουανέτα γεννήθηκε στην Βιέννη στις 2 Νοεμβρίου 1755 και ήταν το 15^ο και τελευταίο παιδί της αυτοκράτειρας  Μαρίας Θηρεσίας και του αυτοκράτορα Φραγκίσκου του 1^ου της Αυστρίας. Το όνομα με το οποίο βαπτίστηκε ήταν, Μαρία Αντωνία Ιωσηφίνα Ιωάννα και ο τίτλος της αρχιδούκισσα της Αυστρίας. Τα παιδικά της χρόνια κυλούσαν ομαλά ακολουθώντας  το αυστηρό πρόγραμμα το οποίο είχε επιβάλει η ίδια η αυτοκράτειρα στα παιδιά της που περιελάμβανε μαθήματα χορού, ιστορίας, γεωγραφίας, μαθηματικών και εκμάθηση ξένων γλωσσών, ενώ τα κορίτσια επιπλέον μάθαιναν την τέχνη του κεντήματος .Προκειμένου η αυτοκράτειρα η οποία είχε έναν καθοριστικό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της χώρας της, να ενισχύσει την θέση της Αυστρίας στην Ευρώπη, ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα να συνάψει σχέσεις με τον Βασιλικό οίκο των Βουρβόνων που κυβερνούσαν την Γαλλία, την Ισπανία και την Σικελία και το σχέδιό της περιελάμβανε τη σύναψη γάμου της Μαρίας Αντουανέτας με τον μετέπειτα βασιλιά της Γαλλίας, Λουδοβίκο 16^ο.Μετά από πολλές διαβουλεύσεις ο βασιλιάς  της  Γαλλίας Λουδοβίκος 15^ος ζήτησε για  τον εγγονό του, μετέπειτα Λουδοβίκο 16^ο, το χέρι της Μαρίας Αντουανέτας.

Μετά από την υπογραφή του γαμήλιου συμβολαίου, η νεαρή πριγκίπισσα άρχισε εντατικά μαθήματα εκμάθησης Γαλλικών ώστε να είναι έτοιμη για τον βασιλικό της ρόλο, ενώ παράλληλα έγιναν αλλαγές και στην εξωτερική εικόνα της μελλοντικής βασίλισσας οι οποίες αφορούσαν την κόμμωσή της,τα ρούχα της αλλά και την διόρθωση της στρεβλοφυϊας των δοντιών της. Είναι γνωστό ότι στην Γαλλία και κυρίως στο βασιλικό περιβάλλον των Βερσαλλιών  από την εποχή του Λουδοβίκου 14^ου,του Βασιλιά ΄Ηλιου, είχε καθιερωθεί ένα αυστηρότατο τελετουργικό το οποίο περιελάμβανε και  καινούρια αισθητικά πρότυπα, τα οποία εκτός από την εξωτερική εμφάνιση, αφορούσαν και την εικόνα των δοντιών και του στόματος με αφορμή την ενίσχυση και καταξίωση στο βασιλικό περιβάλλον όσων ασκούσαν την χειρουργική και κατ'επέκταση είχαν την ιδιότητα του χειρουργού-οδοντιάτρου.

Το μεταλλικό ορθοδοντικό τόξο (Fauchard’s Bandeau) όπως απεικονίζεται στην πραγματεία του Etienne Bourdet  “Recherches  et observations sur toutes les parties de l’art du dentist”η οποία εκδόθηκε στο Παρίσι το 1757. 

Στις αρχές του 18^ου  αιώνα,το 1707, δημοσιεύθηκε στην Γαλλία σε πρώτη έκδοση  η πραγματεία του χειρουργού Pierre Dionis “Cours d’operations de chirurgie demontrees au Jarden royal” όπου έκανε ιδιαίτερη αναφορά στις παθήσεις των δοντιών και στην αντιμετώπισή τους, ενώ πρότεινε ότι το αντικείμενο,αυτό θα έπρεπε να απασχολήσει μία ξεχωριστή κατηγορία χειρουργών. Εκείνη ακριβώς την περίοδο σταδιακά άρχισαν στο Παρίσι κυρίως,  να εμφανίζονται χειρουργοί με αποκλειστική  απασχόληση την θεραπεία των παθήσεων των δοντιών  ενώ  με την έκδοση της πραγματείας  του Pierre Fauchard “Le Chirurgien Dentiste” το 1728, μπήκαν οι βάσεις της επιστημονικής οδοντιατρικής και καθιερώθηκε πλέον επίσημα το   επάγγελμα του χειρουργού-οδοντιάτρου (Chirurgien Dentiste).

Ο Pierre Fauchard  περιέγραψε πως η στρεβλοφυϊα πρέπει να διορθώνεται με το λιμάρισμα των όμορων επιφανειών των στραβών δοντιών για την δημιουργία χώρου, ενώ στις πλέον πολύπλοκες περιπτώσεις με την βίαιη μετακίνηση των δοντιών, με την χρήση του πελεκάνου ή της οδοντάγρας και την συγκράτηση τους στην νέα τους θέση με την βοήθεια διάτρητου μεταλλικόυ τόξου, κατασκευασμένου από χρυσό σε σχήμα πετάλου  (Fauchard’s Bandeau) και την περίδεσή τους με τη χρήση χρυσών ή αργυρών συρμάτων   μέχρι να σταθεροποιηθούν στην νέα τους θέση. Η μετακίνηση των δοντιών απαιτούσε το συχνό σφίξιμο των συρμάτων μέχρις ότου τα δόντια μετακινηθούν στην νέα τους θέση. Την ίδια τεχνική την προτείνει και ο Etienne Bourdet (1722-1789) την πραγματεία του “Recherches  et observations sur toutes les parties de l’art du dentist”,(Έρευνα και παρατηρήσεις σε όλους τους τομείς της οδοντιατρικής τέχνης)  Η οποία εκδόθηκε στο Παρίσι το 1557.

Προκειμένου λοιπόν η μικρή πριγκίπισσα να αποκτήσει ένα όμορφο χαμόγελο, ώστε να ανταποκριθεί στις αισθητικές απαιτήσεις της Αυλής των Βερσαλλιών, το 1768 προσκλήθηκε στην βασιλική Αυλή της Βιέννης ο Γάλλος χειρουργός-οδοντίατρος Pierre Laveran ο οποίος ανέλαβε την ορθοδοντική θεραπεία της μέλλουσας Μαρίας Αντουανέτας. Η θεραπεία πιθανόν απαιτούσε αρχικά το λιμάρισμα των όμορων επιφανειών των δοντιών για την δημιουργία χώρου και κατόπιν την εφαρμογή του χρυσού τόξου, την περίδεση των δοντιών με χρυσό σύρμα και επί ένα χρονικό διάστημα την σχεδόν καθημερινή επέμβαση του Laveran και το σφίξιμο των συρμάτων. Η ορθοδοντική  παρέμβαση σίγουρα απαίτησε κάποιους μήνες μέχρις να επιτευχθεί ένα ικανοποιητικό αισθητικό αποτέλεσμα και το μόνο σίγουρο είναι ότι η ταλαιπωρία  στην οποία υποβλήθηκε η μέλλουσα  βασίλισσα αν και μεγάλη, δεν συγκρίνεται με τα μελλοντικά της βάσανα!!!

Ο  Pierre Laveran,μετά από την επιτυχή κατά τα φαινόμενα ορθοδοντική θεραπεία της μέλλουσας Μαρίας Αντουανέτας, διορίσθηκε  χειρουργός-οδοντίατρος της Βασιλικής Αυλής της Βιέννης και απεβίωσε το 1796 ενώ υπήρξε πρόγονος του    Charles Louis Alphonse Laveran ο οποίος κατέκτησε το Βραβείο Νόμπελ την Φυσιολογία-Ιατρική το 1907 για την ανακάλυψη του πλασμωδίου της ελονοσίας.

ΓΒ