Phillip Pfaff (1713-1766) ο οδοντίατρος της Αυλής του Φρειδερίκου του Μεγάλου



 




Ο Phillip Pfaff γεννήθηκε στο Βερολίνο στις αρχές του 1713 και σύμφωνα με μία εγγραφή στο βιβλίων βαφτίσεων του Καθεδρικού Ναού του Βερολίνου η ημερομηνία γέννησής του ήταν 28 Φεβρουαρίου του 1713 και ήταν ένας από τους πρώτους πλέον αναγνωρισμένους Γερμανούς οδοντιάτρους.

Εκείνη την εποχή την Οδοντιατρική δεν την ασκούσαν εκπαιδευμένοι οδοντίατροι, αλλά πρακτικοί οι οποίοι μάλιστα κατά περίπτωση μετακινούντο σε διάφορα μέρη ενώ μόνο ένας μικρός αριθμός χειρουργών εκτελούσαν και οδοντιατρικές πράξεις, λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι η Χειρουργική εκείνη την εποχή δεν αποτελούσε τμήμα της Ακαδημαϊκής Ιατρικής η οποία απαιτούσε συγκεκριμένες σπουδές. Ο πατέρας του Phillip Pfaff ,Johann Leonhard Pfaff ήταν γνωστός χειρουργός και ανατόμος και μετακόμισε από την Χαϊδελβέργη στο Βερολίνο το 1710 ενώ εργαζόταν στο Charite το οποίο ήταν το μεγαλύτερο νοσοκομείο του Βερολίνου. Ο Phillip Pfaff σπούδασε Ιατρική και Χειρουργική στο ίδιο νοσοκομείο με έναν από τους δασκάλους του να είναι ο ίδιος ο πατέρας του, όπου πιθανώς παρακολούθησε και κάποια μαθήματα οδοντιατρικής στα πλαίσια της Χειρουργικής. Με την καθιέρωση από τον βασιλιά Friedrich Wilhelm I «Στρατιώτης Βασιλιάς» του Πρωσικού Ιατρικού Διατάγματος το 1713 προϋπόθεση για την άδειας άσκησης του Ιατρικού επαγγέλματος το οποίο περιελάμβανε και τους Οδοντιάτρους, ήταν η εξέταση από το Ιατρικό Συμβούλιο, μία εξέταση την οποία υπέστη και ο Pfaff. Η Πρωσία εκείνη την εποχή ήταν πρωτοπόρος στις απαιτήσεις προκειμένου να αποκτήσει κάποιος επαγγελματικά δικαιώματα σε επαγγέλματα τα οποία είχαν σχέση με την υγεία. Με την περάτωση της εκπαίδευσής του ο Pfaff ήταν υποχρεωμένος να υπηρετήσει στον Πρωσικό στρατό ως χειρουργός και με την συμμετοχή τους σε πολλές αιματηρές μάχες απέκτησε μεγάλη εμπειρία στην αντιμετώπιση πολεμικών τραυμάτων. Μετά την αποστράτευσή του και με βασιλική άδεια άνοιξε ένα χειρουργικό ιατρείο και απέκτησε πολύ μεγάλη φήμη ως οδοντίατρος. Δεν είναι γνωστός ακόμη και σήμερα ο λόγος που τον έκανε να εγκαταλείψει την Χειρουργική και να στραφεί αποκλειστικά στην άσκηση της Οδοντιατρικής η οποία εκείνη την εποχή ήταν ακόμη πρωτόγονη και δεν έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης στην κοινωνία.



Την εποχή του Pfaff η πλέον αναγνωρισμένη πηγή γνώσεων σχετικά με την Οδοντιατρική ήταν η πραγματεία του Pierre Fauchard, Le Chirurgien Dentiste, η οποία είχε κυκλοφορήσει στη Γαλλία το 1728 και μεταφράσθηκε στην Γερμανική γλώσσα το 1733.Όπως φαίνεται ο Pfaff μεγάλο μέρος των οδοντιατρικών του γνώσεων το είχε αποκτήσει μελετώντας την πραγματεία του Fauchard και εφαρμόζοντας τις τεχνικές του χωρίς όμως να διστάζει να εκφράζει την κριτική του σε πολλές από τις απόψεις.

Το 1756 ο Pfaff κυκλοφόρησε την δική του πραγματεία με τίτλο Abhandlung von den Zahnen des menschlichen Kopers und deren Krankheiten (Πραγματεία σχετικά με τα δόντια του ανθρωπίνου σώματος και των παθήσεών τους) και η οποία ήταν το πρώτο βιβλίο Οδοντιατρικής στην Γερμανική γλώσσα. Την ίδια χρονιά ο Pfaff παρουσίασε το βιβλίο του στον Βασιλιά Φρειδερίκο τον Μέγα, ο οποίος του χορήγησε τον τίτλο του Οδοντιάτρου και Συμβούλου της Αυλής, χωρίς όμως να είναι γνωστό αν είχε επέμβει ποτέ και στα δόντια του Βασιλιά.



Λεπτομερή σχέδια εργαλείων για την εξαγωγή δοντιών.


Το βιβλίο αποτελείται από 200 περίπου σελίδες,περιλαμβάνει 8 σχέδια εργαλείων για την εξαγωγή των δοντιών,την αφαίρεση της τερηδόνας και έμφραξης των κοιλοτήτων καθώς και εργαλεία για τον καθαρισμό των δοντιών και αναφέρεται στην  ανατομία, φυσιολογία, παθολογία και θεραπευτική των δοντιών και τις προσθετικές τεχνικές. Ενώ επισημαίνει ότι η εξαγωγή του δοντιού είναι η ενδεδειγμένη θεραπεία σε περιπτώσεις αποστήματος και συριγγίου των ούλων,εντούτοις τονίζει τη σημασία διατήρησής τους. Περιγράφει τα υλικά τα οποία διέθετε τότε ο οδοντίατρος για την κατασκευή των προσθέσεων αλλά και τις τεχνικές κατασκευής τους. Πίστευε ότι τα νεογηλά δόντια στερούνται ρίζας και πρότεινε την χρήση βούρτσας για το καθάρισμα των δοντιών μία φορά κάθε δύο εβδομάδες και την αποφυγή χρήσης σκληρής οδοντόβουρτσας.

Εργαλεία για την αφαίρεση της τερηδόνας την έμφραξη και τον καθαρισμό των δοντιών.



Ο Pfaff δεν εφάρμοσε απλώς τις γνώσεις και τεχνικές τις οποίες πρότεινε ο Fauchard αλλά αφού τις μελέτησε, διερεύνησε την εφαρμογή δικών του τεχνικών και υπήρξε πρωτοπόρος σε ότι αφορά την αποτύπωση των δοντιών και των γνάθων με τη χρήση κεριού και την κατασκευή εκμαγείων με γύψο τα οποία αποτελούν βασικά στάδια στην κατασκευή προσθετικών εργασιών. Πρότεινε επίσης την κάλυψη του αποκαλυμμένου πολφού με την χρήση φύλλου χρυσού σε αντίθεση με τον Fauchard ο οποίος πρότεινε τον καθαρισμό της τερηδόνας και την απευθείας έμφραξη της κοιλότητας. Μία καινούρια τεχνική την οποία πρότεινε όπως ήταν η τεχνική της ανάστροφης έμφραξης της ρίζας σε περιπτώσεις επαναφύτευσης δοντιού.
Διάφορα είδη προσθετικών κατασκευών και εργαλεία για την κατασκευή τους.



Έδωσε όπως αναφέραμε και πριν, ιδιαίτερη σημασία στην διατήρηση των δοντιών προτείνοντας μεθόδους στοματικής υγειϊνής όπως και την σύνθεση και χρήση διαφόρων  σκευασμάτων κατάλληλων για την θεραπεία και καθαρισμό των δοντιών 

Η αναγνώριση του Pfaff από τον βασιλιά έδωσε την δυνατότητα να γίνει πολύ γνωστός και να επηρεάσει πολύ σημαντικά την Οδοντιατρική σε όλες τις Γερμανόφωνες χώρες, ενώ και ο ίδιος προσπάθησε να μεταδώσει τις γνώσεις του και τις μεθόδους του στους συναδέλφους του.
Οδοντιατρικά εργαλεία τα οποία χρησιμοποιούσε ο Pfaff ( Οδοντιατρικό Μουσείο στο Zschadrass της Γερμανίας)



Ενώ ο Pierre Fauchard έγινε πλούσιος κατά τα χρόνια που ασκούσε τη Οδοντιατρική ,ο Phillip Pfaff παρέμεινε φτωχός καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του αν και η φήμη του ήταν πάρα πολύ μεγάλη στον Γερμανόφωνο Οδοντιατρικό κόσμο και σήμερα θεωρείται ως ο Νέστορας της επιστημονικής Οδοντιατρικής στην Γερμανία.

Ο Phillip Pfaff ήταν παντρεμένος αλλά παρέμεινε άτεκνος και πέθανε πιθανώς από φυματίωση σε ηλικία 53 χρόνων στις 4 Μαρτόυ του 1766 σε ηλικία 53 χρόνων.


Στο Μουσείο Οδοντιατρικής στο Zschdrab της Σαξωνίας υπάρχει η αναπαράσταση του Οδοντιατρείου του Pfaff. http://www.dentalmuseum.eu/



Μία από τις βασικές πηγές ήταν ο ιστότοπος του Univercity of New York, College of Dentistry-Rare book collection.


ΓΒ

 







Σχόλια