Green Vardiman Black, ο πατέρας της σύγχρονης Οδοντιατρικής.

 

Ο Green Vardiman Black (1836-1914) γεννήθηκε στην αγροτική περιοχή  Scott County του Illinois, στις 3 Αυγούστου του 1836. Προέρχεται από μια οικογένεια της οποίας οι καταβολές εντοπίζονται στους «πιονέρους» της Δύσης, δηλαδή, σε εκείνους τους Αμερικάνους που ταξίδευαν για την ανεύρεση καλλίτερων συνθηκών διαβίωσης προς την άγνωστη και παρθένα Αμερικανική Δύση. Ο πατέρας του,William Black, ήταν αξιωματικός πολιτοφυλακής στη North Carolina,κατά την περίοδο πριν από την εξέγερση κατά του Βρετανικού Στέμματος.

Ο G.V. Black θεωρείται σήμερα ο πατέρας της σύγχρονης οδοντιατρικής αφού χάρη στην επιστημονική συγκρότηση, στην κλινική εμπειρία, στην διδασκαλική πορεία του, αλλά και στην ενασχόλησή του με τη διαμόρφωση της Οδοντιατρικής ως επάγγελμα στις Η.Π.Α. ,έθεσε τις βάσεις της σύγχρονης Οδοντιατρικής όχι μόνο στις Η.Π.Α., αλλά και παγκοσμίως. 

Από τα νεανικά χρόνια του ο Black έδωσε έμφαση στην παρατήρηση αδιαφορώντας για τις παραδοσιακές δομές εκπαίδευσης. Είναι χαρακτηριστικό πως θεωρούσε βαρετή τη φοίτηση σχολείο και προτιμούσε το κυνήγι, το ψάρεμα και τις βόλτες μέσα στο δάσος. Είχε κάποτε δηλώσει, ότι πηγαίνοντας στο δάσος για μια ώρα, διδασκόταν περισσότερα από ό,τι μια εβδομάδα στο σχολείο.

Εκτός όμως, από το σχολείο, θεωρούσε επίσης χάσιμο χρόνου τη δουλειά στο αγρόκτημα των γονιών του και θεωρούσε ότι πιο ενδιαφέρον ήταν η μελέτη των ζώων, των φυτών και οτιδήποτε άλλο στη Φύση με αποτέλεσμα να αναπτύξει σε μεγάλο βαθμό την παρατηρητικότητα και την αναλυτική του σκέψη. Πληθώρα μελετητών επισημαίνουν πως ο νεαρός Black παρουσίαζε ανάλογη συμπεριφορά με τους νεαρούς Δαρβίνο και Έντισον. Απεναντίας το οικογενειακό περιβάλλον του τον θεωρούσε απλά τεμπέλη, αλλά και μειωμένης νοητικής ικανότητας. Παραγνώριζαν το γεγονός ότι απολάμβανε ιδιαίτερα τη μουσική παίζοντας βιολί και φλάουτο.

Το 1852, σε ηλικία 17 ετών, εγκατέλειψε τη ζωή στο αγρόκτημα και εγκαταστάθηκε στο Clayton του Illinois, όπου έζησε με τον μεγαλύτερο αδελφό του, Thomas Black, πτυχιούχο γιατρό, απόφοιτο του College of Medicine στο Louisville του Kentucky. Εκείνη την περίοδο ο νεαρός Black αποφάσισε να σπουδάσει ιατρική κοντά στον αδελφό του. Η μαθητεία του διήρκεσε τέσσερα χρόνια, μέχρι το 1856. Είναι ενδιαφέρον ότι με προσωπική μελέτη, απέκτησε ικανοποιητικές γνώσεις στην Ανατομική και ιατρική πρακτική, ενώ έδειξε ιδιαίτερη κλήση στη Φαρμακολογία. Ο Black είχε ως στόχο τη φοίτηση σε ιατρική σχολή ωστόσο συνέβησαν δύο γεγονότα που αποτέλεσαν κομβικά για τη ζωή του. Πρώτον, ερωτεύθηκε την Jane Caughener, την οποία παντρεύτηκε και δεύτερον, συνάντησε τον οδοντίατρο J.C. Spear,που ασκούσε την οδοντιατρική σε μια γειτονική πόλη, στο Mt. Sterling.  Την ίδια περίοδο, ο ιατρός αδελφός του αντιμετώπισε κάποιο πρόβλημα με την άσκηση της ιατρικής την οποία εγκατέλειψε ως επάγγελμα ενασχολούμενος με το εμπόριο στην οδοντιατρική.

Ο G.V. Black θήτευσε δίπλα στο οδοντίατρο Spear και σε σύντομο χρονικό διάστημα που δεν ξεπερνούσε λίγες εβδομάδες, θεώρησε ότι είχε αποκτήσει ήδη αρκετές γνώσεις γύρω από την Οδοντιατρική. Η μαθητεία του δεν ήταν στείρα παρακολούθηση ενός εμπειρικού οδοντιάτρου, αλλά ο Black έχοντας το μικρόβιο της μελέτης εντρύφησε στην αμερικανική οδοντιατρική εργογραφία της  διαβάζοντας όσα οδοντιατρικά βιβλία διέθετε ο Spear. Οδηγήθηκε δε στο συμπέρασμα ότι η Οδοντιατρική της εποχής του στερούνταν επιστημονικό υπόβαθρο καθώς απουσίαζαν σοβαρές μελέτες γύρω από αυτή. Έτσι αποφάσισε ότι το μέλλον του ήταν συνδεδεμένο με την οδοντιατρική έρευνα και την άσκηση της ως επάγγελμα.

Πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας, ότι εκείνη την περίοδο, όχι μόνο στις Η.Π.Α. αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, η Οδοντιατρική, δεν είχε το επιστημονικό υπόβαθρο που σήμερα γνωρίζουμε. Ειδικά η ενασχόληση με την οδοντιατρική, αποτελούσε καθαρά μία εμπορική – εμπειρική τέχνη  και η εκπαίδευση στην Οδοντιατρική στις περισσότερες περιπτώσεις, απλά προϋπέθετε την μαθητεία για κάποιο χρονικό διάστημα κοντά σε κάποιον εμπειρικό οδοντίατρο. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πρώτη Οδοντιατρική Σχολή παγκοσμίως είχε ιδρυθεί στην Βαλτιμόρη μόλις το 1840.

Ο Black εγκατέστησε το πρώτο του οδοντιατρείο το 1856 στο Winchester του Illinois. Σε σύντομο χρονικό διάστημα χάρη στις ιατρικές του γνώσεις, αλλά και με την δεξιότητά του ως οδοντίατρος, απέκτησε μεγάλη φήμη. Όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος κατετάγη το 1862 ως εθελοντής στον στρατό της Ένωσης. Κατά τη διάρκεια των μαχών τραυματίστηκε σοβαρά στο γόνατο με αποτέλεσμα να νοσηλευτεί για μεγάλο χρονικό διάστημα σε νοσοκομείο στο Louisville του Kentucky από όπου και αποστρατεύθηκε το 1863.

Εν συνεχεία, εγκαταστάθηκε πλέον, στο Jacksonville του Illinois, μια πόλη 10.000 κατοίκων, η οποία όμως διέθετε αρκετά εκπαιδευτικά ιδρύματα με μορφή κολλεγίων, αλλά και αξιόλογη πολιτισμική ζωή ώστε να χαρακτηρίζεται ως «Αθήνα της Δύσης».

Αναπαράσταση του ιατρείου του Black στο National Museum of Dentistry στην Βαλτιμόρη των Η.Π.Α.

Από την έως τότε εξαετή επαγγελματική του ενασχόληση με την Οδοντιατρική ο  Black είχε αποκτήσει ήδη μεγάλη κλινική ικανότητα, ειδικά στις σύνθετες κατασκευές, όπως ήταν η έμφραξη των δοντιών και οι προσθετικές κατασκευές με τα μέσα και υλικά εκείνης της εποχής. Ένα χαρακτηριστικό του ήταν η μεγάλη ευκολία με την οποία χρησιμοποιούσε και τα δύο του χέρια. Ήταν ικανός να γράφει το ίδιο καλά και τόσο με το δεξί όσο και με το αριστερό χέρι, ένεκα της εξάσκησής του στο φλάουτο και στην κορνέτα .Ο ίδιος δε θεωρούσε ότι απαραίτητο χαρακτηριστικό του σωστού οδοντιάτρου ήταν οι ανεπτυγμένες δεξιότητες των χεριών του, ενώ ένα άλλο σημείο στο οποίο έδινε μεγάλη σημασία ήταν η επιλογή και κυρίως η σωστή χρήση των λίγων οδοντιατρικών υλικών που είχε εκείνη την εποχή ο οδοντίατρος στην διάθεσή του. Η απόλυτη αφοσίωσή και η αγάπη του για την Οδοντιατρική βρισκόταν σε αντιδιαστολή με τις θεωρήσεις του σχετικά με το επίπεδο των επιστημονικών γνώσεων της οδοντιατρικής των μέσων του 19^ου αι. πρεσβεύοντας ότι ο αναγκαίος επαγγελματισμός και ο απαραίτητος τρόπος εκπαίδευσης, ήταν αφάνταστα χαμηλά. Σε αυτούς  τους τρεις πυλώνες στήριξε  για τα επόμενα χρόνια της ζωής του ο Black όλη του την προσπάθεια για την αναβάθμιση της Οδοντιατρικής: α) δημιουργία ενός ισχυρού υπόβαθρου επιστημονικών γνώσεων, β) καθιέρωση κανόνων άσκησης του επαγγέλματος και γ) σωστή και με επιστημονικό υπόβαθρο εκπαίδευση των οδοντιάτρων.

Ειρήσθω εν παρόδω, μετά το θάνατο της πρώτης του γυναίκας, από φυματίωση, αλλά και του ενός από τους δύο γιους του, γνώρισε την Elizabeth Davenport, την οποία και παντρεύτηκε. Μαζί της απέκτησε τρία παιδιά, εκτός από τον γιό του που είχε ο Black ήδη από τον πρώτο του γάμο. Φαίνεται ότι ο νέος γάμος έδωσε νέα ώθηση στον Black. Η Davenport ήταν ένα πολύ εκλεπτυσμένο άτομο, το οποίο συμμεριζόταν το όραμα του Black για την Οδοντιατρική και επικροτούσε τις επιστημονικές ανησυχίες του άνδρα της.

Έτσι, λοιπόν βλέπουμε τον Black,το 1866, να συμμετέχει ενεργά στην ίδρυση της Missouri State Dental Association. Επίσης, την ίδια χρονιά, γίνεται μέλος στο συμβούλιο του νεοϊδρυθέντος Missouri Dental College, στο οποίο μάλιστα δίδαξε ως λέκτορας από το 1870 έως το 1881, ενώ το 1878 του απενεμήθηκε και το πτυχίο του D.D.S. Η έφεσή του στις μηχανολογικές κατασκευές είχε ως αποτέλεσμα  κατά τη διετία 1870 – 1871 να κατοχυρώσει τρία διπλώματα ευρεσιτεχνίας τα οποία περιελάμβαναν έναν οδοντιατρικό τροχό, καθώς και διάφορα περιστροφικά κοπτικά εργαλεία για Παρασκευή κοιλοτήτων.

Κατά την διάρκεια των εκπαιδευτικών του δραστηριοτήτων στο Missouri Dental College δίδαξε Παθολογία του Στόματος. Επέδειξε ιδιαίτερο ζήλο στην ανανέωση του εκπαιδευτικού υλικού των φοιτητών του. Παρακολουθούσε συστηματικά τη διεθνή βιβλιογραφία, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι προκειμένου να μελετήσει ο ίδιος τη δομή των δοντιών και τη μικροβιολογία τους εισήγαγε τη χρήση του μικροσκοπίου και στην Οδοντιατρική. Η αγάπη του για τη μικροβιολογία εξελίχθηκε σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πάθος.

Το αρχικά αντιδραστικό και ατίθασο αγόρι, μεταμορφώθηκε σε έναν καθ’ όλα συγκροτημένο επιστήμονα, όπου χωρίς να έχει ποτέ ολοκληρώσει εγκύκλιες σπουδές, εν τούτοις εκπαιδεύτηκε μόνος του και μάλιστα πολύ πέρα από την οδοντιατρική. Έμαθε μόνος του Γερμανικά και Γαλλικά, Άλγεβρα, Γεωμετρία και όλες τις βασικές επιστήμες. Υπήρξε αυτοδίδακτος και στη μελέτη της Μικροβιολογίας, η οποία θριάμβευε εκείνη η περίοδο με πρωτοπόρους τον Pasteur, Koch, Loeb, Ehrlich και πολλούς άλλους.

Αν και αρχικά δίδαξε Οδοντική Παθολογία στο Chicago College of Dental Surgery μέχρι και το 1889, εν συνεχεία δίδαξε Οδοντική Παθολογία και Μικροβιολογία στο College of Dentistry του Πανεπιστημίου της Iowa.Τέλος, από το 1891 μέχρι τον θάνατό του το 1915, δίδαξε ως Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Northwestern του Σικάγου, Οδοντική Χειρουργική, Οδοντική Παθολογία, αλλά και Μικροβιολογία. Στο ίδιο Πανεπιστήμιο, διετέλεσε από το 1897 μέχρι τον θάνατό του το 1915,Κοσμήτορας της Οδοντιατρικής Σχολής, ενώ το 1918, Κοσμήτορας ανέλαβε ο γιός του Arthur D. Black. Πέρα από την ακαδημαϊκή και επαγγελματική του ενασχόληση με την Οδοντιατρική, επέδειξε έντονη κοινωνική παρουσία ως μέλος πολλών εταιρειών αναπτύσσοντας κοινωνική αλλά και πολιτιστική δράση, όπως στην βιβλιοθήκη, στην φιλαρμονική εταιρεία συμμετέχοντας ο ίδιος σε διάφορες μουσικές εκδηλώσεις παίζοντας πιάνο, βιολί και φλάουτο ,ενώ έγινε και μέλος της μασονίας.

Δεινός ιστιοπλόος με το ξύλινο σκάφος το οποίο είχε κατασκευάσει ο ίδιος και το είχε ονομάσει "Μικρόβιο".

Παρά την πολυσχιδή δράση του, ειδικά την ερευνητική, ποτέ δεν εγκατέλειψε την άσκηση της Οδοντιατρικής. Η ενασχόλησή του με το οδοντιατρικό επάγγελμα υπήρξε εξαιρετικά προσοδοφόρα εξασφαλίζοντάς του όχι μόνο μια άνετη ζωή για τον ίδιο και την οικογένειά του, αλλά και τη χρηματοδότηση των ερευνητικών του ανησυχιών.

Χάρη στην ευρυμάθειά του και το σημαντικό επιστημονικό υπόβαθρο που απέκτησε εξολοκλήρου μόνος του, έφερε επανάσταση στον τρόπο άσκησης της Οδοντιατρικής αποστρεφόμενος πλήρως την κυρίαρχη μέχρι τότε μηχανιστική προσέγγισή της. Με οδηγό τις γνώσεις του, την πρακτικότητά του, την εμμονή και την ακάματη ικανότητα και πρόκληση για μελέτη, ανύψωσε την Οδοντιατρική όχι μόνο επιστημονικά, αλλά και σε ευυπόληπτο επάγγελμα με επιστημονικό υπόβαθρο,  απαιτητικές τεχνικές δεξιότητες αλλά και αυστηρούς κανόνες δεοντολογίας.

Το 1880 ο φίλος του Black, W.D. Miller ο οποίος μόλις είχε αποφοιτήσει   από το Dental College του πανεπιστημίου της Pennsylvania, μετέβη στο Βερολίνο προκειμένου να ασκήσει την οδοντιατρική αλλά γνωρίζοντας τον Koch τον συνεπήρε η μελέτη της μικροβιολογίας  που εκείνη η εποχή συνέπιπτε με τις  μεγάλες ανακαλύψεις από τους Pasteur, Koch ,  τον Lister και πολλούς άλλους. Ο Black ήταν σε συνεχή επικοινωνία με τον Miller και με τα Γερμανικά και Γαλλικά που είχε ήδη διδαχθεί μόνος του, παρακολούθησε όλες αυτές τις εξελίξεις μελετώντας  τις πρωτότυπες ερευνητικές εργασίες εκείνης της εποχής.

Εκείνη ακριβώς την περίοδο ο Παστέρ ανακάλυψε τον στρεπτόκοκκο και πνευμονιόκοκκο, ο Eberth τα αίτια του τυφοειδούς πυρετού, ο Leveran  το αίτιο της ελονοσίας, με αποτέλεσμα όλες αυτές οι σημαντικές ανακαλύψεις στον χώρο της μικροβιολογίας, να συνεπάρουν τον Black. Μελέτησε παράλληλα τους Virchow και Volkmann, για να δείξει ότι οι μικροοργανισμοί προκαλούν ασθένειες, ενώ επισκέφθηκε τη Γερμανία και Γαλλία για να δώσει διαλέξεις για τα αποτελέσματα της έρευνάς του.

Το 1883 εκδίδει πρώτο του βιβλίο με τίτλο “The Formation of Poisons by Micro-organisms”, το οποίο αφορά τη Μικροβιολογία και αναφέρει για πρώτη φορά ότι όλα τα έμβια όντα, συμπεριλαμβανομένων και των μικροβίων, παράγουν επιβλαβή απόβλητα προϊόντα τα οποία  είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνα για την πρόκληση ασθενειών συμπεριλαμβανομένης της τερηδόνας.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1887 κυκλοφόρησε το βιβλίο του “A study of the histological characters of the periosteum and periodontal membrane”, μία πρωτοποριακή προσπάθεια με στόχο τη μικροσκοπική μελέτη των περιοδοντικών ιστών αξιοποιώντας τη χρήση τεχνικών χρώσης τις οποίες είχε ερευνήσει και εξελίξει πολλές φορές ο ίδιος. Αξίζει να επισημάνουμε ότι όλα τα ιστολογικά παρασκευάσματα τα προετοίμαζε ο ίδιος και εκτός των άλλων το βιβλίο περιελάμβανε 67 σχέδια των μικροσκοπικών παραστάσεων σχεδιασμένα από τον ίδιο.

Το 1890 κυκλοφόρησε το μνημειώδες έργο Οδοντικής Ανατομίας με τίτλο “Descriptive Anatomy of the Human Teeth”. Πρόκειται για ένα βιβλίο, το πλέον κλασσικό στο είδος του, με επανειλημμένες εκδόσεις και αποτελώντας το βασικό σύγγραμμα για σειρά ετών σε πολλές Οδοντιατρικές Σχολές παγκοσμίως. Μέσω των δεκάδων σχεδιαστικών παραστάσεων των δοντιών και των γνάθων, απέδειξε την καλλιτεχνική του κλίση, αλλά και την εμμονή του με την τελειότητα. Ήταν τόσο μεγάλη η απήχηση του βιβλίου ώστε καθόρισε την οδοντιατρική ορολογία στην περιγραφή των δοντιών στην αγγλική γλώσσα.

Το 1891, δημοσιεύονται πέντε άρθρα του στο περιοδικό Dental Cosmos,με τα οποία περιγράφονται τα όρια της αδαμαντίνης κατά την παρασκευή των κοιλοτήτων (The management of enamel margins) και εισάγει τον όρο «επέκταση προς πρόληψη». Πρόκειται για τον όρο που κυριάρχησε περισσότερο από μισό αιώνα κατά την παρασκευή των οδοντικών κοιλοτήτων. Καθιέρωσε την ορολογία που αφορούσε τα τοιχώματα των κοιλοτήτων, τις οποίες και ταξινόμησε σε πέντε ομάδες προτείνοντας παράλληλα για πρώτη φορά τον σχεδιασμό και κωδικοποίηση των εργαλείων χειρός. Αυτές οι δημοσιεύσεις αποτέλεσαν μεταξύ των κορυφαίων συμβολών του στη Σύγχρονη Οδοντιατρική: συσχετίζοντας το μηχανικό μέρος της παρασκευής των κοιλοτήτων με το βιολογικό το οποίο αφορούσε τον μηχανισμό πρόκλησης αλλά και πρόληψης της τερηδόνας.

Συσκευή για την μέτρηση της ασκούμενης δύναμης κατά την μάσηση.

Το 1893 στο Παγκόσμιο Οδοντιατρικό Συνέδριο ως πρόεδρος της Επιτροπής Οδοντιατρικής Ορολογίας, παρουσίασε τις προτάσεις της  επιτροπής συμβάλλοντας καταλυτικά στην καθιέρωση για πρώτη φορά παγκοσμίως την οδοντιατρική ορολογία όπως αυτή ισχύει ακόμη και σήμερα και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Dental Cosmos το 1895.

Το 1896 παρουσίασε μετά από έρευνα δέκα σχεδόν χρόνων τις προτάσεις του για τις αναλογίες με τις οποίες θα πρέπει να συμμετέχουν τα μέταλλα στην κατασκευή του αμαλγάματος. Έχοντας την άποψη ότι ένα σωστό αμάλγαμα, σε ότι αφορά την σύνθεσή του αλλά και τους χειρισμούς του, θα αποτελούσε ένα θαυμάσιο μόνιμο εμφρακτικό υλικό, μελέτησε την σύνθεση, τις ιδιότητές και κυρίως την αντοχή και τις μεταβολές διαστάσεών του. Δεν είναι λίγες οι φορές που αναγκάσθηκε ο ίδιος να επινοήσει και να κατασκευάσει τα κατάλληλα όργανα για τις μελέτες του.

Συσκευή για την μέτρηση της ασκούμενης πίεσης από τον οδοντίατρο κατά την συμπύκνωση του αμαλγάματος.

Συσκευή για την μέτρηση της μεταβολής διαστάσεων του αμαλγάματος.

Χαρακτηριστικό, που περιγράφει τον άνθρωπο, επιστήμονα και ερευνητή Black, είναι η απόφασή του αντί να κατοχυρώσει πατέντα και να αποκομίσει οικονομικά οφέλη από την ανακάλυψή του, προτίμησε αντί ενός μικρού χρηματικού αντιτίμου, να δώσει σεμινάρια στους κατασκευαστές του αμαλγάματος και να διδάξει και τον οδοντιατρικό κόσμο για την σωστή χρήση του.

Το 1901 κυκλοφόρησε το βιβλίο του “Operative Dentistry, Bacteriology and Pathology of DentalCaries”, που περιελάμβανε τις ακαδημαϊκές διαλέξεις του στο Πανεπιστήμιο Northwestern.

Το 1908 κυκλοφόρησε το μνημειώδες  του έργο “OperativeDentistry” σε δύο τόμους. Ο πρώτος τόμος περιλαμβάνει την «Παθολογία των σκληρών ιστών του δοντιού», ενώ ο δεύτερος την «Τεχνική έμφραξης των δοντιών». Αυτό το σύγγραμμα  μεταφράσθηκε σε πολλές γλώσσες αποτελώντας το «ευαγγέλιο» της Σύγχρονης Οδοντιατρικής, για πολλά χρόνια.

Ο δεύτερος τόμος του βιβλίου Operative Dentistry.

Τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του ξεκίνησε η συνεργασία του με τον Frederick S. McKey στην έρευνα του φαινομένου της κηλιδωτής αδαμαντίνης, με βάση σειρά περιστατικών που παρουσιάσθηκαν σε ορισμένες περιοχές του Colorado. Τα αποτελέσματα της έρευνας ανακοινώθηκαν για πρώτη φορά στο Panama- Pacific Dental Congress και  δημοσιεύθηκαν στο Dental Cosmos το 1916. Η μελέτη αργότερα οδήγησε στην περιγραφή της φθορίασης της αδαμαντίνης και τη σημασία του φθορίου στην πρόληψη της τερηδόνας, αν και πιστώνεται στον McKey, εντούτοις επισημαίνεται η ουσιαστική συμβολή του Black στην αρχική επιδημιολογική έρευνα.

Στις 15 Απριλίου 1915 κυκλοφόρησε το τελευταίο του βιβλίο “Special Dental Pathology” το οποίο καλύπτει σε βάθος την ιστολογία, φυσιολογία και παθολογία όλων των ιστών της κοιλότητας του στόματος και σε πολλές περιπτώσεις με αναφορές και σε άλλους ιστούς. Όπως αναφέρει ο ίδιος στον πρόλογο, κάτι αναμενόμενο λόγω της έκτασης του βιβλίου αλλά και της κατάστασης της υγείας του, το βιβλίο αυτό ήταν αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας, αν και ο ίδιος είχε την απόλυτη επιμέλεια της έκδοσης.

Ο Black όμως, εκτός από πρωτοπόρος ερευνητής, ήταν και πρωτοπόρος δάσκαλος στην Οδοντιατρική. Από τα πρώτα χρόνια της ενασχόλησής του με την οδοντιατρική, και ανέλαβε  διδακτικά καθήκοντα, διαμόρφωσε την εκπαίδευση στην Οδοντιατρική εισάγοντας πρωτότυπες μεθόδους όπως την προκλινική εργαστηριακή άσκηση των φοιτητών όταν ο κανόνας εκείνης της εποχής ήταν ο εκπαιδευόμενος οδοντίατρος να τις αποκτά κατευθείαν στο στόμα του ασθενούς όλες τις δεξιότητες και πρακτικές γνώσεις.

Εάν ανατρέξουμε στους προλόγους των πρώτων βιβλίων του Black παρατηρούμε τη βαρύτητα που έδινε στην εκπαίδευση των φοιτητών, σε τέτοιο βαθμό ώστε σε ορισμένα από τα βιβλία ανέφερε ότι ήταν προϊόν των πανεπιστημιακών του παραδόσεων και απευθυνόταν στους φοιτητές και όχι σε οδοντιάτρους.

Κατά την διάρκεια της επιστημονικής του δραστηριότητας, ο Black δημοσίευσε ή παρουσίασε, σε διάφορες επιστημονικές εκδηλώσεις, περισσότερες από 1.500 εργασίες, σε ένα πολύ ευρύ φάσμα της οδοντιατρικής και όχι μόνο.

Το επιστημονικό έργο του Black καλύπτει ένα ευρύ φάσμα της οδοντιατρικής, ειδικότερα με αναφορές στην μικροβιολογία του στόματος, στην αιτιοπαθογένεια της τερηδόνας και στα εμφρακτικά υλικά αλλά και με ιδιαίτερη έμφαση σε όλο σχεδόν το φάσμα της κλινικής οδοντιατρικής.

Η εμπλοκή του Black στην έρευνα της Οδοντιατρικής, άρχισε από τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα, με δημοσιεύσεις, αρχικά στα περιοδικά Dental Cosmos,Dental Register και αργότερα στο American Journal of Dental Science και Dental Review, δημοσιεύσεις οι οποίες έβαλαν τις σύγχρονες βάσεις της Οδοντιατρικής σε νέο επίπεδο με κύρια χαρακτηριστικά την έρευνα και τον ορθολογισμό. Σήμερα πλέον ο Black θεωρείται πως μαζί με τον Miller έθεσαν τις βιολογικές βάσεις της Οδοντιατρικής.

Η ευρύτατη χρήση του μικροσκοπίου, των γνώσεων της Μικροβιολογίας, καθώς και της Χημείας, του έδωσαν την δυνατότητα για πρώτη φορά, να συνδυάσει τα εργαστηριακά ευρήματα με την κλινική πράξη, σε ότι αφορά την αιτιοπαθογένεια της τερηδόνας. Παράλληλα, η μεθοδική του έρευνα σχετικά με την σύνθεση και τον τρόπο χρήσης του αμαλγάματος, έθεσαν τα θεμέλια της επιστήμης των Βιολογικών Υλικών.

Ανατρέχοντας στο βιβλίο “From Pioneer to Scientist” των δύο μικρότερων παιδιών του,Carl Ellsworth Black και Bessie McLaughlin Black, που εκδόθηκε το 1940 στο Saint Paul της Minnesota, βρίσκουμε να ξετυλίγεται όλη η ζωή του G.V. Black καθώς και του γιού του Arthur D. Black ο οποίος ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του, από τα παιδικά τους χρόνια μέχρι την επιστημονική τους καταξίωση και την συνολική τους προσφορά στην Οδοντιατρική και όχι μόνο.

Σημαντικό στοιχείο του βιβλίου είναι η παράθεση αναλυτικά με χρονολογική σειρά όλης της εργογραφίας, περιλαμβάνοντας δημοσιεύσεις, αλλά και  παρουσιάσεις του G.V. Black σε επιστημονικά συνέδρια, οδοντιατρικούς συλλόγους, επαγγελματικούς, κοινωνικούς και πολιτιστικούς φορείς αλλά και τη συμμετοχή του σε θέσεις ευθύνης διάφορων επιστημονικών, επαγγελματικών και κοινωνικών οργανώσεων.(1)

Μπρούτζινο άγαλμα του G.V.Black στο Lincoln Park,Illinois. 

Η παράθεση της εργοργαφίας του Black κατά χρονολογική σειρά όπως εντοπίζεται σε αυτό το βιβλίο ,είναι ο καλύτερος αλλά και ο πιο αντιπροσωπευτικός τρόπος να παρακολουθήσουμε την πορεία του στον επιστημονικό, επαγγελματικό αλλά και ευρύτερο κοινωνικό  χώρο. Στην πορεία του χρόνου παρατηρούμε το αμείωτο ιδιαίτερο ενδιαφέρον του, ακόμα και από τα πρώτα επαγγελματικά του χρόνια στη Μικροβιολογία και στην σχέση της με την οδοντική τερηδόνα, στην μικροσκοπική μελέτη των ιστών του δοντιού και του περιοδοντίου, στην έρευνα της σύνθεσης και των ιδιοτήτων του αμαλγάματος, αλλά το κυριότερο στοιχείο που τον χαρακτηρίζει είναι η εφαρμογή των ερευνητικών αποτελεσμάτων στην καθημερινή κλινική οδοντιατρική. Σταδιακά στην εργογραφία του βλέπουμε το  ιδιαίτερο ενδιαφέρον  στην μεθοδολογία της οδοντιατρικής εκπαίδευσης αλλά και στην εξύψωση του επαγγέλματος του οδοντιάτρου με την καθιέρωση κανόνων δεοντολογίας.

 Σημαντική είναι και η συμβολή του αλλά και η ενασχόλησή του εκτός από την Οδοντιατρική με ιατρικά θέματα τόσο σε δημοσιεύσεις, όσο και σε σειρές διαλέξεων σε Ιατρικές εταιρείες. Από τα πρώτα χρόνια της ενασχόλησής του με την Οδοντιατρική δίνει παράλληλα διαλέξεις οι οποίες αφορούν την διφθερίτιδα, την ευλογιά, την οστρακιά, κυκλοφορία του αίματος και τον καρκίνο. Η αναγνώριση της συμβολής του στην Ιατρική είχε ως αποτέλεσμα την καταξίωση  του και στον Ιατρικό χώρο ώστε πολλές φορές να καταλάβει θέσεις ευθύνης σε Ιατρικούς φορείς όπως στο Jacksonville Medical Club  ,Morgan County Medical Society και τέλος στην American Medical Association.

 (1)    https://hystorydent.blogspot.com/2021/03/gvblack.html 

ΓΒ